Yunnan

Terug in Chengdu voor 1 nachtje. We krijgen precies dezelfde kamer als vorige keer, grappig! Na een goed ontbijt nemen we de taxi naar de shuttle bus stop voor het vliegveld. We hebben vandaag een bad karma day, elke bus missen we net… ook in Lijiang waar we naar toe zijn gevlogen. We komen dus iets later aan in Lijiang Old Town waar ons hostel is. En wat een overgang! Van het vochtige bewolkte Sichuan naar het zonnige en warme Yunnan! En dat in maar 1,5 uur vliegen.

Lijiang is erg relaxt merken we, ons hostel heeft een heerlijk dakterras en de mensen zijn erg aardig. De Old Town van Lijiang is oud, maar ook weer heel nieuw. In China geven ze gebouwen om de zoveel jaar een face lift. Ze strippen het gebouw (niet slopen / meestal dan) en bouwen het dan weer op dus het ziet er oud-nieuw uit. Lijiang heeft gezellige kleine straatjes en het is moeilijk om niks te kopen (want in Dali schijnt alles goedkoper te zijn). Lijiang is voor ons the gateway naar de Tiger Leaping Gorge, een mooie hike door een steile kloof. Het verhaal is dat een konijntje een tijger aan de overkant aan het treiteren was..nuh nuh je kan me toch niet pakken, nuh nhuh… en de tijger dacht hmm een lekker maaltje; wacht maar konijntje ik spring naar de overkant en eet je op. Het konijntje dacht, dat lukt hem nooit, maar helaas voor het konijntje het lukte de tijger wel! Dat schijnt het verhaal – of de fabel te zijn.

Eerst doen we nog een dagje Lijiang en merken al snel dat de Old Town twee kanten heeft. Een deel is echt super toeristisch. Overal toeristen – vooral Chinezen – en heel heel veel winkeltjes die weer veel van het zelfde verkopen al is de keuze hier groter en zijn de artikelen authentieker dan in de rest van China. Andere delen van de Old Town zijn daarentegen weer heel rustig en een zeer aangename plek voor een wandeling. Ons hostel ligt ook in dit deel wat erg prettig is want zo ontlopen we de drukte een beetje.

En daar gaan we dan! Met een volle tourbus met vooral buitenlanders rijden we richting de kloof, een rit van ruim 3 uur. We beginnen met lopen rond 11 uur, en na een uurtje gelopen te hebben komen we boeren tegen die ons duidelijk maken dat we de verkeerde kant op aan het lopen zijn. Eerst denken we dat ze ons naar het lage pad willen wijzen in plaats van het hoge pad, maar een Chinese jongen die achter ons aan liep zegt het ook. Okee shit terug lopen… ze zeiden al; soms zijn de pijlen moeilijk te zien. En ja hoor 400 meter terug naar beneden zien we een huisje met op de grond een rode vage pijl… grrrr denk ik, toen we hier liepen zag ik wat Fransen zitten waarom zeiden die niet dat we de verkeerde kant op gingen?? We lopen nu wel in een leuk gezelschap. Een Belgisch meisje genaamd Ilse en een Senagalese-Seatlelaar Francis. Francis blijkt een scherp oog te hebben voor die kleine rode pijlen die we moeten volgen, en door Ilse kunnen we weer even Nederlands praten!

De 28 bochten naar boven zijn wel echt killing en de zon fikt hard. Maar we hebben nog onze bamboe stokken uit het bamboe-park die met ons mee zijn gevlogen! Na de bochten is het prima, een mooie hike met kleine paadjes en we zien nauwelijks mensen langs het pad, alleen wat locals. Om half zes komen we bij onze slaapplaats, the half way house hostel. Wow, wat een mooie plek! Onze kamer geeft uitzicht op de enorme bergkam aan de andere kant van de kloof en de bedden zijn zacht en warm. Proost! We nemen een heerlijk koud verdient biertje op het dakterras en genieten van lokaal Naxi eten dat bestaat uit een soort van naan met van alles er op.

De volgende dag is een eitje qua lopen maar voor Laura soms even slikken omdat het pad smaller wordt en langs een steile bergwand gaat… jikes! In ruim twee uur en met vele fotostops van Jeroen en Francis komen we aan bij Tina’s Guesthouse vanwaar de bus terug gaat.

Maar je kan vanuit hier ook nog even helemaal naar beneden naar de rivier en de zo geheten middle-rapids. We hebben tijd zat dus gaan we naar beneden, wel moeten we hier bij een door locals geïmproviseerde ticketoffice 10 RMB betalen naast het ticket voor de gorge zelf, vooruit dan maar. Dit pad is een stuk steiler en af en toe moet je jezelf goed vasthouden aan de soort van leuning die er gelukkig zijn. De rivier beneden stroomt ontzettend hard en woest door de kloof, wat een mooi gezicht. We maken wat foto’s en beginnen dan met de klim weer naar boven want het schijnt dat het een uur naar beneden en 2 uur naar boven klimmen is. De zon fikt vandaag ook weer behoorlijk hard dus al snel zijn we allemaal drijfnat van het zweet. En eenmaal boven blijken we de klim terug in 1 uur te hebben gedaan dus we hebben nog ruim een uur om een heerlijke Naxi lunch te eten met een welverdiende Dali bier voordat we de bus weer in moeten. Helemaal prima!

We besluiten die avond dat we met z’n vieren naar Dali gaan reizen en boeken alvast een 4 persoons dorm. De dag na de klim slapen we uit, verkennen het stadje nog even en gaan dan de bus in met ook nog eens een groep Fransen die dezelfde weg afleggen als ons sinds we in Yunnan zijn. De busrit is wat minder. De chauffeur lijkt haast te hebben, en haalt alle trucks, auto’s, brommers en al wat er nog meer o de weg vertoeft in op de smalle wegen in de bergen. Hij lijkt niet eens te kijken of hij kan inhalen, hij doet het gewoon. Blinde bochen, ahter andere bussen aan; het aakt hem niet uit. Jeroen schreeuwt na weer een vreselijke actie met een bijna frontaaltje “fuking stupid crazy driver!!” De halve bus (lees: alle buitenlanders) steekt hun duim op. Niet dat het iets uithaalt, want hij blijft gewoon rare acties uithalen. Iedereen in de bus heeft het gehad met de chauffeur, en ja uiteindelijk ook de locals. We zijn blij als we uit de bus mogen in Dali.

De Fransen stappen in een minibusje naar het hostel, maar wij vinden de prijs wat te duur en vragen om ons heen waar we zitten op de kaart en hoe ver het lopen is. Maar dan komt er een stadsbus voorbij en Ilse springt er zowat voor om hem te laten stoppen want dit is een bus die naar ons hostel gaat! Het helpt. De bus stopt en we stappen in en sparen ons zo een duur taxiritje uit. Dit hostel heeft facebook jaja (de facebookers onder jullie hebben dat inmiddels al gemerkt)!! Via wifi en een VPN verbinding kunnen we op facebook, youtube en noem maar op! Dat was zeven weken geleden sinds we dat konden. Ah en ja tuurlijk typish Chinees, hebben ze niet 1 dorm voor ons allen geboekt, nee drie in de ene dorm en 1 persoon in de andere vier-persoons dorm, lekker logisch. We vinden de jongen die als enige in de vier-persoons dorm zit en hij wil wel verhuizen zodat we toch met zijn vieren samen in 1 dorm zitten.

Ilse heeft de volgende dag een klim date met een Chinese jongen dus wij gaan met zin drieën het stadje verkennen en fietsen naar het meer in de buurt. Een prima relaxt dagje. Die avond besluiten we naar een lokale kroeg te gaan met zijn allen. De Bad Monkey bar is de place to be en we moeten bekennen, het is leuke kroeg gerund door een aantal hippies. Een van hen herkent zelfs Jeroens Ziltoid shirt (Devin Townsend). Er is live muziek en deze keer eens geen gezapige Chinese popliedjes. We drinken behoorlijk wat en gaan behoorlijk tipsy terug naar ons hostel.

En die avond wordt Jeroen ziek – en nee niet van de alcohol! Om het uur loopt hij naar de badkamer waar alles er aan elke denkbare kant uitkomt. De volgende dag wordt het er niet beter op, hij wordt steeds warmer, stijve spieren, hoofdpijn en moet nog steeds elk uur naar de plee. Ik besluit om bij Jeroen te blijven en loop het stadje in voor medicijnen. Na weer een moeilijke nacht blijft Jeroen ziek dus wij besluiten om nog maar even niet naar Kunming te reizen. Ilse gaat wel verder en wij verhuizen naar een private room. Een goede keuze want er is tv met BBC News en een Australische zender en er staat een DVD-speler en het hostel heeft bergen met films! Later die ochtend gaat Jeroen wat bestellen – witte rijst; je moet toch wat eten – en voor het eerst vraagt personeel hoe hij zich voelt… hmm nog niet heel erg goed zegt ie. En dan vraagt de eigenaar van het hostel wat de symptomen zijn. Het blijkt een typisch gevalletje van reizigers diarree. Hij zegt dat ze antibiotica verkopen, een kuur van 2 dagen. Goh dat hadden ze gister ook wel ff mogen zeggen. Laura had nog bij de receptie gevraagd of ze in het Chinees Jeroen zijn symptomen konden opschrijven zodat ik medicijnen kon gaan halen. De kuur blijkt ook nog eens belachelijk goedkoop! 5 RMB, dat is 60 cent! Een dag later gaat het beter met Jeroen en hebben we trein tickets gekocht om de volgende dag met de trein (gelukkig niet met de bus!) naar Nanning te gaan reizen, een tripje met overstap in Kunming van 24 uur. Van daaruit nemen we een nachttrein naar Hanoi, Vietnam!

De hard-sleeper van Kunming naar Nanning was voor ons de eerste hard-sleeper en het was toch wel even krapjes om onszelf op de bovenste plank te manoeuvreren… maar al met al viel het heel niet tegen. Om half 10 in de ochtend kwamen we aan in Nanning, een niet al te interessante stad waar we eerst de kaarjes naar Hanoi moesten zien te fiksen. Onverwachts werd dit de snelste ticket purchase ever. Binnen 2 minuten stond Jeroen weer buiten en was het zoeken naar de bagage opslag zodat we niet 9 uur met onze bagage opgescheept zaten. Ook dat was geen probleem en zijn vervolgens de stad ingelopen. Uiteindelijk bij een Mac Donalds gaan zitten en onze mening over China op een rijtje gezet… 4 uur later eindigend met hele vellen vol ideeën voor Pollination! En zo vloog de tijd toch weer voorbij en was het tijd om de trein in te gaan.

Om een uur of 11 kwamen we bij de Chinese kant van de grens en moesten we inclusief bagage uitstappen en voor de zoveelste keer onze est onze bagage gescand. Gelukkig waren er maar 3 wagons met mensen en was de rest van de trein leeg dus nog geen anderhalf uur later reed de trein het Vietnamese grensplaatsje binnen. Hier moest iedereen zijn paspoort bij een balie inleveren en wachten maar. Het leek behoorlijk chaotisch en toen alle paspoorten gestempeld waren werd iedereens naam omgeroepen om zijn of haar paspoort terug te krijgen. Het uitspreken van met name Jeroens naam was erg grappig, maar het werkte allemaal prima. Verder vertrouwden de Vietnamezen op de controle van de Chinezen dus binnen en uur vertrok de trein weer.

Na een korte nacht vol onderbrekingen kwamen we om 5 uur aan op het station. Hello Vietnam!!!



Mijn locatie .

5 reacties op “Yunnan

  1. Lieve Jeroen en Laura,
    Thijs is. Vandaag bij ons samen nog weer foto’s gekeken. Hi vond ze ook erg mooi groetjes Thijs Te.

  2. Hallo Jeroen, hallo Laura,

    dus nu doen jullie Vietnam aan. Tjonge wat een indrukwekkende reis.
    Hopelijk wordt er in Vietnam iets veiliger en rustiger gereden dan in China.
    Daar word een mens toch niet goed van, onbegrijpelijk is dat.

    We hebben nu twee reisverslagen te lezen, ( is helemaal niet erg hoor)
    nl ook die van Ronald natuurlijk. Hij is vandaag naar Alice Springs gevlogen en zit nu in het rode centrum. Aardig bij jullie in de buurt dus.
    Wensen jullie een hele goede reis verder en blijf gezond !

    Groetjes uit Sappemeer,
    Jannie

  3. Hoi allebei,
    Wederom een grote belevenis ! Wat een geweldige foto’s!!! Fijn dat jullie het zo naar je zin hebben ,na ongeveer een week kijk ik via mijn iPad of er weer wat te zien of te lezen valt en ja hoor. Via mijn mobiel las ik het ook Nu niet meer schrok van de rekening!! Ze willen het goedkoper gaan maken. Nu ik wens jullie nog een prettige voort zetting.
    Groetjes en kusjes Els.

  4. Hallo Reizigers.! Gaat alles weer goed met de gezondheid van Jeroen.?
    Wat een mooie belevenissen en leuk dat er iemand even meereist die ook Nederlands spreekt. De foto’s waren weer fantastisch.

    Groetjes,
    PA en TE.

  5. Gasten, wat een mooie foto’s!! En wat een mooi land is dat China!

    Jasper

Reacties zijn gesloten.