Ulaanbaatar …en de weg er naartoe

We zijn in Ulaanbaatar, ook wel UB genoemd! De hoofdstad van Mongolië: Jeeeuh :)
Wat een verademing na Rusland…

Woensdag gingen we terug naar Irkutsk. Om half 8 op en een half uur later dan de bedoeling kwam het busje ons om 9 uur oppikken om naar Irkutsk te gaan. Gelukkig hadden we op de terugweg minder problemen – alleen de uitlaat sleepte op een gegeven moment over de weg. Gelukkig zijn ze hier handige monteurs en dus was het zo gefixt. Op diverse plekken langs de weg – vooral bij een hoog punt zijn er vaak plekken waar gekleurde doeken om bomen hangen (je hebt ze vast al op de foto’s gezien). In Mongolie heten het Ovoo’s, hoe het hier heet, geen idee. De chauffeur van vandaag was een echte local met een aziatisch (buryat?) uiterlijk en duidelijk overtuigd van de spirituele krachten en dus stopten we regelmatig om wat kleingeld neer te leggen of het werd gewoon uit het raam gegooid of werd er en groet uitgebracht. Wat vervolgens betekent dat je als een dolle richting Irkutsk kan scheuren – de goden of spirituele krachten zullen je immers wel goed gezind zijn.

Om half 3 reden we Irkutsk al binnen. Direct bleek waarom hij zo hard had gereden, maar het was al te laat. File! Dus sjeesten we door industrieterreintjes, over parkeerplaatsen en dat met vele andere gekken. Auto’s rijden echt op milimeters van elkaar en draaien vervolgens net zo hardhandig weer de openbare weg op. Een dollemansrit, maar een half uur later worden we dan eindelijk afgedropt bij het busstation. Een jong Russisch stelletje dat is wezen kamperen op het eiland wist nog wel een hostel vlak bij het station dus hebben we onze plannen maar gewijzigd en gaan met hun mee richting de tram. Aangekomen bij het hostel komen we tot de ontdekking dat je in Rusland elke 7 dagen (en dus binnen een week) je visa moet registreren en ook telkens in elke stad. Maar NIEMAND die ons daarvan op de hoogte had gesteld, niet in Moskou en niet op Olkhon. En nu is er ineens een probleem, want dit hostel laat je niet overnachten zonder registratie…. maar aangezien wij inmiddels al ruim 7 dagen in Rusland zijn kunnen we dus niet in het hostel blijven. Via onze Russische kameraden proberen we nog wat te regelen maar helaas. Wel wordt duidelijk dat men op heel veel plekken er niet over begint en zolang dat overal gebeurd komt het dan allemaal goed, maar hier in Irkutsk is het blijkbaar andere koek. Uiteindelijk bij een ander hostel wel naar binnen gelaten en ze gaan nu kijken hoe ze het doen met de registratie. En waarom je je dan moet registreren? Nou mocht een of andere officiele beambte je vragen naar je laatste registratie en je hebt die niet… tsja… niemand weet wat er dan eigenlijk gebeurt. Ze gaan het nu dus proberen te fixen (kostte ook gelijk weer R1000,-. 25 euro dus.) maar of dat lukt… We hebben ook geen idee of het problemen oplevert bij het uitreizen van Rusland, dat gaan we morgen dus maar even uitzoeken. Kortom, het was 6 uur en toen pas konden we goed en wel neerploffen op een bed.

Rusland: Alles is chaos, alles is niet helder, niets kan zomaar en toch kan het allemaal. Duidelijk he!? Aan de ene kant zijn er hele scherpe regeltjes, maar vervolgens zijn er ook weer mensen die er helemaal niets mee doen. Nu maar hopen dat we een beetje makkelijk wegkomen uit dit bizare land. Als dingen eenmaal lopen dan is Rusland een toffe plek. Als je eenmaal met ze aan de praat raakt dan zijn het stuk voor stuk aardige en behulpzame mensen, maar ze leven wel in 2 werelden.

Zoals bekend is het allemaal goed gekomen. Uiteindelijk kregen we vrijdag gewoon een briefje met een stempeltje. Vervolgens is er nergens meer om gevraagd, ook niet aan de grens. Dat was weer een hoop onnodig gestress en tijdverspilling plus 12 euro p.p. weggegooid!

Nog even terug naar Olkhon. We hebben geen tour gedaan. De eerder genoemde meatballs waren echt smerig en dus was het al snel aan de sjees boven de beerput. Dus een heerlijk schommelende busrit was niet echt gewenst, daarnaast was het dorpje waar we zaten en de directe omgeving ook al interessant genoeg.

Maandag hebben we fietsen gehuurd en zijn naar het strand met duinen en koeien gegaan. Er lopen hier, maar ook in de dorpen tussen hier en Irkutsk overal kooien, ook gewoon langs en over de weg. Het lijkt haast India want zelfs de chauffeurs van de minivans gaan in de remmen. De beesten mogen gaan en staan war ze willen, al hebben we er nog geeneen in een winkel gezien anders dan in het koelvak.

Jeroen heeft nog een fotocursus gedaan met Nicolas Pernot, een Fransman die al 7 jaar rondreist en na een bezoek vorig jaar zomer besloot voor een jaar op het eiland te gaan wonen. Hij is dit jaar op vrijdag 13 april als een na laatste met een busje over het ijs aangekomen en fotografeert er sindsdien op los. Hij is een goede leraar, een paar nuttige tips deelt hij met ons en dan gaan we `the golden hour’ tegemoet. Het uur net voor zonsondergang is natuurlijk het moment om mooie plaatjes te schieten. De volgende avond komen we hem weer tegen en nodigt hij ons uit om met n klein groepje zijn foto´s te bekijken. Een mooie avond, mooie geprekken over ´t leven, deze plek enz. We vergeten dat we nog de banja in wilde, en blijven maar kletsen. De medereizigers en locals die we tegenkomen maken onze trip speciaal. We zijn geen touristen, maar levensgenieters nu.

En een dag later voelden we ons dankzij het registratie geneuzel dus alweer de typische toerist… de contrasten zijn groot!

Donderdag was ook weer een verhaal apart. We gingen eerst onze tickets voor de trein naar Ulaanbaatar ophalen om ‘s middags nog lekker door de stad te kunnen slenteren. Het adres van Baikal Complex waar de tickets op moesten halen was ruim 10 kilometer verderop aan de andere kant van de stad. Een taxi kost 10 euro enkele reis, de mashrutka (minivan) 12 Roebel – wat ongeveer 30 cent is – dus was de keuze snel gemaakt. Maar dat bleek nog niet zo makkelijk. Er waren meerdere locaties vanwaar je een busje kon nemen, maar er waren geen haltes. Dus maar een beetje kijken hoe de russen dat doen. Van de eerste locatie hadden we begrepen dat de bus niet zo vaak ging, maar na 40 minuten zagen we eindelijk de 95… voorbij rijden… zucht… na weer een kwartier zijn we maar naar locatie 2 gelopen, maar nee, we moesten niet bij het busstation ijn maar ergens op de markt, waar ook weer 3 plekken waren vanwaar de busjes reden. De jongedame van de busmaatschappij wist ook niet welke we moesten hebben voor bus 2. Daar aangekomen zagen we op de 2e mogelijke locatie eindelijk busje 2… en ook nog eens heel veel. Maar zelfs met aanwijzen op de kaart en straatnaam; nee hoor ze gingen echt niet naar de plek waar wij heen moesten. Per ongeluk en achteraf maar goed ook hebben we Laura’s mobiel meegenomen uit NL… We waren het spuugzat na bijna 2 uur klooien. We belde de vent van de tickets en gaven de telefoon aan de chauffeur en voila – instappen en 20 minuten later stonden we voor de deur waar we de tickets kregen.

Het begon die middag te regenen en dat is tot laat in de avond doorgegaan. In combinatie met de geweldige ochtend hebben we die dag weinig meer gedaan. We spraken een Deen en twee Zuid-Afrikanen waar we ook Nederlands mee konden praten. Pierre, een van de Zuid-Afrikanen kwamen we de volgende dag weer tegen. Het was heerlijk zonnig weer en we hebben de hele middag op een boot die aan de waterkant lag biertjes gedronken, zo interrassant was Itkutsk verder ook weer niet en het wa gezellig en Russisch bier is prima te drinken. Het is er in allerlei soorten en maten. Van normaal bier tot sterk, zwaar, licht, met limoensmaak of donker bier, zelfs een licht rokerig bier – mmmmjammie! Dus voor we het wisten was het al weer etenstijd. We zijn naar de Russische equivalent van de Mac geweest en dat was een welkome afwisseling! ‘s Avonds nog naar de banja geweest… alhoewel het leek ergens anders op met een paal om eens lekker uitgebreid te gaan paaldansen en een apart kamertje met een plastic bed…. Het was ook geen sauna waar je met zijn allen rondloopt; nee je krijgt je eigen sauna, douche, dompelbad en chill ruimte met daarbij dus nog een kamertje met een bed… Boven het dompelbad hing een discolamp… mmmm niet echt het houten hutje dat we in onze gedachten hadden :(

De daarop volgende nacht was goed voor 3 uur slaap want om 4 uur stond de taxi al weer voor de deur. Onze trein vertrok namelijk al om 4.50 uur in de ochtend. In de trein eerst nog maar een tukkie gedaan en bijtijds de wekker gezet. Rond half 7 kwam het baikalmeer in zicht waar we 2 uur lang langs hebben gereden terwijl de zon op kwam.

Na een uur en een hele berg foto’s – wat bijzonder goed lukte zo vanuit de trein, in deze trein kon wel overal het raam open :) – hielden we het voor gezien, veel te moe waren we, dus lekker door getukt tot en uur of 11. Rond 18.00 uur kwamen we aan bij Naushki het grensplaatsje aan de Russische kant. Een hele papierhandel en 3,5 uur later reden we weer verder. We waren in Mongolië, de klok mocht weer een uur terug, het tijdsverschil mtet Nederland is nu 6 uur. Een minuut of 40 na vertrek uit Naushki kwamen we aan in Suchebaatar waar een zelfe papierhandel ritueel zich afspeelden. Wat wel gelijk opviel was dat men hier vriendelijker was. En we konden na nog geen twee uur al weer verder rijden! Het was inmiddels al weer 23 uur – Mongoolse tijd – en de slaap begon alweer aan te dringen. En we mochten om 6.30 alweer de trein uit. We hebben beide slecht geslapen en Laura was misselijk en was blij met het toilet…

Eenmaal de trein uit stond er gelijk al iemand met een bordje voor ons klaar en werden we naar Tseren Tours gereden. Of beter gezegd ernaast, naar Café Amsterdam. Daar zat Rik op ons te wachten. Hij is 20 jaar terug via Europa en onder Rusland langs naar China gefiets en het leek hem leuk ook terug te fietsen, via het net gevallen gordijn van Mongolië en Rusland waar hij in UB dus zijn latere vrouw heeft leren kennen en er na voltooiing van de tocht is gaan wonen en samen een tourbedrijfje zijn gestart en een paar jaar terug dus ook het café. We kregen koffie – ja echte offie! – en gratis ontbijtje en hebben wat gekletst en onze reis doorgesproken. Ze wilden ook wel een hostel voor ons bellen of er nog plek was en ons daar nog even heen rijden; helaas waren al onze voorkeuren vol maar we zitten nu wel lekker goedkoop in een dorm met 6 bedden, maar zonder andere gasten en vlak bij Sukhbaatar Square midden in het centrum.

De stad voelt een stuk gezelliger dan Moskou of Irkutsk. We hebben veel gelezen over zakkenrollers en bag snatshers die je tas met en mesje aan de onderkant opensnijden maar al houden we alles goed in de gaten we voelen ons niet onveilig – maar okee het is zondag!

We hebben vanmiddag een rondje gedaan en zijn na Peace Avenue naar Sukhbaatar Squre en het Choijin Lama Temple Museum geweest. Het is eigenlijk een wonder dat deze tempel er nog staat. Nadat Mongolië als puppet state van de Russen fungeerde werden bijna alle kloosters in het land gesloopt. Het klooster sloot in 1938 en is ontkomen aan de sloophamer door in 1942 als museum heropend te worden en is dat nog steeds. Jammer is wel dat pal naast de tempel het nieuwe handelsmerk van de stad staat, het gebouw ‘The Blue Sky’. Op zich niet heel lelijk maar het is een raar contrast naast en tempel. De hele omgeving staat vol bouwkranen war binnen enkele jaren vele wolkenkrabbers zullen staan (al zijn ze geen honderden meters). Het klooster is ook niet in al te beste staat maar men is bezig met ht opknappen.

De eerste indruk van UB is goed. Het lijkt een relaxte stad met veel jeugd en veel winkeltjes. Hier is wel duidelijk wat wat is, ookal staat het nog steeds in het Cyrillisch, en soms zelfs ook in het Engels. De stad heeft namelijk ook flink wat expats. Oei… en als de wind gaat waaien kan het wel eens heel stoffig worden. Vooral als de wind uit het westen komt waar de kolencentrales staan zoals vanmiddag, het slaat direct op je keel. Gelukkig is het zomer want in de winter hangt er een dikke deken van rook en asserigheid over de stad. De mensen in de buitenwijken wonen nog in de ger tenten en stoken met kolen en ook de centrales voor de stad zijn kolen-getookt. Daarnaast ligt de stad in een vallei van een kleine 8 kilometer breed en strekt zich zo’n 25 kilometer over de breedte uit, een heerlijke tunnel dus bij winden van oost of west.

Na vandaag hebben we nog 2 dagen in UB voordat we een 14-daagse tour door het binnenland gaan doen. We zullen dan vermoedelijk geen internet en telfoonbereik hebben en ook geen stroom. Een WC zal er ook niet zijn anders dan in de vorm van een gat in de grond of de weidse wereld zelf.

Zo dat leek ons wel weer oven voldoende voor nu!

Vanaf heden hebben we nog meer foto’s op Picasa staan, vooral handig voor als we in China zijn:
KLIK HIER

Mijn locatie .

2 reacties op “Ulaanbaatar …en de weg er naartoe

  1. Schitterend jullie reisverhaal te lezen en wat een mooie foto’s. Els heeft het idee of ze ook mee reist. Pa niet maar geniet wel van jullie verslagen en foto’s. Hoop gauw weer wat te zien en horen.

    groetjes van die Pa en T.E.

  2. Ha levens genieters!!
    Jeetje wat een verhaal!! Leuk om te lezen!
    Zonnige groetjes uit Spanje!

Reacties zijn gesloten.