Trein en Olkhon…

Twee dagen Moskou was voor ons meer dan genoeg. Eerste dag het centrum bezocht, het Kremlin en de gebouwen er omheen waren mooi. We hebben een stadswandeling gemaakt, al snel bleek dat deze stad geen kleine straatjes kent, en geen kleine winkeltjes. Alles is groot opgezet, grote straten, grote dure winkels…niks voor ons. Het is ook verwarrend, want niets is wat het lijkt. Een supermarkt lijkt aan de buitenkant niet op een supermarkt maar op een apotheek, of bedrijfsgebouw. Een groot Russisch cultuur centrum lijkt op een bedrijfsgebouw,…heel verwarrend en je loopt er al snel aan voorbij.

De tweede dag, Gorky Park omdat die 3d painter daar aan het werk zou zijn. Heel het park afgelopen, maar niet gevonden. Ik zou ook wel zo´n park willen in Utrecht waar je ook iets anders kan doen dan alleen hangen. Een tof park met veel activiteiten zoals een skatepark, en pingpong tafel sectie, een vijver met bootjes… en zo glad asfalt dat skeeler-waardig is, ze zouden hier wedstrijden kunnen houden! Best aangenaam en modern. Okee… zoektocht gaat verder, naar een expositie die in de oude chocolade fabriek zou zijn (Red October). We hebben er drie rondjes gelopen, zagen niets dan clubs en hippe bars, geen expo. We zijn ergens naar binnen gelopen waar een expo af was gelopen, en die wisten het ook niet. Zoekactie geëindigd. Later op de foto zagen we waar we eigenlijk hadden moeten zijn grrrr. Vervolgens op weg naar een café van een cartoonist, weer zo’n leuke actie. In een zijstraatje, zou het zijn, als we het gaan vragen blijken we er naast te staan… weer zo’n ingang waarvan je denkt…is dit een kroeg… is dit niet een ingang van een flat… lekker gegeten, pannenkoeken.

We zijn moe van het lopen, en besluiten in een bar te wachten tot tien uur om dan met de metro richting de trein te gaan…in een leuke bar natuurlijk… In LP staat er 1, we gaan op weg. Deze bar hebben we niet gevonden, wel een andere, die zoals normaal een rare ingang heeft, maar hier zien we de locals dan eindelijk tegen gekomen! En live muziek.

Moskou, we weten het niet, het centrum is teveel shopgericht, de wegen groots, de auto’s snel en dik. Russen lopen hard, praten kortaf. Elk kruispunt word stiekem bewaakt vanuit een wit huisje waarvan je denkt dat niemand er in zit. Roltrappen worden geobserveerd door vrouwtjes in gelijke soort hokjes. Je hoeft je er niet aan te storen, op zich wel veilig allemaal, er zijn zoveel contrasten. En als je niet snapt wat een supermarkt is en wat een kroeg, de ‘signalen’ van elke andere stad ontbreken. In Tokio zou ik ‘t nog beter snappen denk ik.

De trein in. Na lang wachten mogen we dan ein-de-lijk de trein in! Jippie! En wow wat voor een trein, best luxe, met een eigen tv-tje in de coupe. We zitten met een groep Duitse toeristen in de wagon. In onze coupe een pas getrouwd stel, op weg naar huis. Hun honeymoon was in Sochi. We hebben met handen en voeten contact, en delen eten. We denken dat de trein stiekem rondjes rijdt, af en toe lijkt het landschap niet te veranderen. (Jeroen zegt: al twee dagen lang een identiek uitzicht…) We komen de dag door met lezen en foute Russische series te kijken.

Als we honger hebben kijken we tijdschema met plaatsen waar we stoppen. Als de deuren open gaan staat het perron vol met stalletjes waar je allerhande eten en drinken kan kopen, vaak zelfgemaakt! Soms lopen ze ineens weg, dan komt er van de andere kant politie… eigenlijk mag je helemaal geen waar verkopen op het perron. Op echt grote stations is het daarom vaak lastig eten scoren. Dan kan je of naar de te dure (en niet al te beste) restaratiewagen – die er dan wel weer koninklijk uit iet – of je wacht tot de volgende stop; vaak pas 3 of 4 uur later. En op blijven letten, want Nizhneudinsk 18:39 is lokale tijd 22:39 en dan is etenstijd volgens de verkoopvrouwtjes al geweest! De verschillende tijden zijn soms verwarrend, gelukkig kunnen er meerdere tijden op het horloge ingesteld.

Onderweg hebben we ook Jeroen z’n verjaardag gevierd! De eerste maal lokale tijd 12:00, met onze Russische coupegenoten. Een glaasje vodka op Jeroen, en bubbels, geblazen door onze aardig Russin! Het kadootje was geen geheim meer… iets met koffie, dat had ik al weken eerder verklapt…oeps. Wat het echt is zien jullie wel op de foto, Jeroen is nu s’ochtends heel blij met z’n kado :). Volgende dag, om het echt goed te vieren, heb ik een taartje van cakekjes uit de trein gemaakt. Eerste boek uit…op naar het volgende boek! We wisselen van boek, Jeroen heeft net z’n Ooms roman uit…die ga ik nu lezen!

De laatste avond is er nog driekwart van de wodka over, dat kan natuurlijk niet! Een groot deel van de groep Duitsers lust het ook wel dus schuif ik bij ze aan, een paar coupes verder. Na een vodka of vijf komt er nog een Rus bij en Russen drinken niet zonder eten (vandaar dat ze in hun eentje ook een fles wegkrijgen) en dus wordt er een ingeblikte mix van graan en vlees opengetrokken en driedubbel dik op brood gesmeerd. Eerst eten en dan atten die vodka. Wonderbaarlijk genoeg een zeer goede combi. Na het ritueel ng een keer herhaalt te hebben hou ik het voor gezien nog maar 6 uur en we zijn alweer in Irkutsk… Nazdrovnja!

Bij het station direct de juiste tram gevonden, op naar het cetrum op zoek naar een hostel. Wederom een kansloze zoektocht. Onze voorkeur konden we niet vinden en toen maar naar Baikaler die zit een blok verderop. Ook weer zoeken, om het gebouw heen lopen en daar waar je de boel net niet meer begint te vertrouwen staat er in hele kleine lettertjes nast een deurbel ‘baikaler’! Gevonden :) Maar helaas, alle kamers zijn volgeboekt. Dus konden we weer verder speuren… maar daar hadden we totaal geen zin in. Gelukkig was er nog een optie; de bus naar Olkhon kwam over een half uur en daar wilde we toch ook heen. R700 (een euro of 17) per persoon lichter mochten we gelijk even rui 200 km en daarmee 7 uur in een minibusje gaan zitten. Ach dat kon er ook nog wel bij na 74 uur en 47 minuten treinen! Nog snel even pinnen om de hoek want op het eiland is geen ATM. Nadat we met 15 man in het busje gepropt waren reden we Irkutsk uit en langzaam aan reden we het Siberische binnenland in. Na de veilige en nette trein hadden we eindelijk het idee echt ‘weg’ te zijn.

Onderweg ontbeten met meatballs…. niet te vreten, maar met wat pittige saus was het weg te werken. Laura had een noedelsoepje die beter te haggelen was! De laatste 50 km tot aan het pontje hield de asfaltering op. Ook de asfaltweg was al een flinke achtbaan maar nu helemaal en onze Russische van was bezig met een wedstrijd zo leek het wel! En toen… lekke band… Nadat andere russen kwamen helpen en het wiel vervangen was zou je zeggen dat hij wel wat rustiger aan zou doen, maar nee hoor. Gewoon door scheuren.

Halverwege Olkhon eiland zijn we in het dorpje afgezet bij Nikita’s Homested en gelukkig was er nog plek. (Anders was het ook geen ramp, je kan ook een homestay doen elders in het dorp.

Wat en andere wereld zijn we in beland. Modderpaadjes tussen huizen die soms half uit elkaar lijken te vallen. Alles van hout en her en der zien we de Mongoolse Gertenten. Vanuit ons hutje/huisje kijken we uit op het Baikal meer, dat hadden we niet verwacht en bij de achteruitgang nog geen 50 meter verderop heb je ook nog eens direct uitzicht op de baikal-ansichtkaart van Shaman Rock. Het eiland is het hart van het sjamanisme dat hier in de regio en tot aan het noorden van Mongolië een belangrijke rol speelt bij bepaalde bevolkingsgroepen.

Morgen (maandag) gaan we lekker uitslapen en als het weer het toestaat huren we een fiets of gaan een flinke wandeling maken. De dag erop gaan we misschien weer in een minibusjes hobbel-de-hobbel naar het noorden van het eiland waar nog een paar zeer mooie plekken zijn met nog meer mooie uitzichten. Het is hier echt prachtig en zeer rustgevend. Maar ook primitief met maar een paar kleine winkeltjes. Het hostel heeft een toilet – als je het zo kan noemen – met nog net een deurtje en een gat in de grond – kunnen we alvast oefenen voor Mongolië en China :) Ook apart is het eten. Er zijn geen restaurantjes hier dus zit ontbijt, lunch en diner inbegrepen bij het hostel. Vandaag stond er boekweit – als ik mij niet vergis – met fijngehakte kip – ja met alle botjes – in oliesaus op het menu. En daarbij een stukje vis met rodekool in knoflook. De vis was dan weer wel erg goed te pruimen. Een vreemde maar ook heerlijke plek na een eerste week van in totaal 4 dagen en 6 nachten treinen. Feitelijk hebben we op 36 uur na alleen maar gereisd!

Ook hier weer problemen met internet… dus we hopen een dezer dagen onze ervaringen te posten voordat het echt een boekwerk wordt..

Mijn locatie .

4 reacties op “Trein en Olkhon…

  1. Leuke foto’s van jullie en fijn om te horen dat jullie het naar je zin hebben.

    Pa en T.E.

  2. Mooi, enerverend en bizar verhaal vanuit een andere wereld. Lijpe shite. Ben benieuwd naar de volgende. Succes en have fun.

  3. Wat leuk om jullie zo te volgen via jullie reisverslagen en foto’s!
    Bedankt en fijne reis verder,kijk al weer uit na het vervolg

  4. Hoi reizigers

    Ja, ik heb jullie blog 2x ontvangen. Met het trage internet zoals jullie schreven is het toch gelukt! Wat een reis en km hebben jullie afgelegd. Ik heb de treinreis nagekeken op Earth en ook gekeken bij Irkutsk, treinstation, stad en het eiland Olkhon of is het Olchon? zo staat het op Earth vermeld. Is nog redelijk groot zo te zien. Ik hoop dat jullie er in slagen om een fiets te vinden voor verdere verkenning van de omgeving. Veel plezier! Paps

Reacties zijn gesloten.