Tour Mongolië – Part 2

Ohjee… dit wordt een lange, maar aangezien we al weer in Beijing zijn en daar ook snel weer over willen vertellen geen deel 3 maar de rest van Mongolie allemaal in dit blog!

Naast fb ook geen picasa hier in China dus maar een keer wezen pielen met het fotoalbum van gaatverweg… voor nu wel wat minder foto´s dus deze keer… en des te meer tekst! Enjoy :)

Wij gaan Beijing in!!!

De Russische EOZ Jeep waarmee wij het land door reizen is een supersterke wagen. Ze kunnen echt alles aan. Wel vergen ze veel liefde, aandacht en daarmee sleutelaandacht. Wij liefkozen de jeep dan ook regelmatig maar geen namen dat doe je niet bij auto’s. Suren sleutelt in de avond zeer regelmatig nog wat uurtjes aan de auto. Die maakt echt mega lange dagen! Je wilt trouwens niet weten wat voor auto’s je soms tegenkomt op de wegen hier… echt de meest ongeschikte auto’s die je je voor dit terrein maar kunt voorstellen. Zolang het droog blijft kom je dan nog best een eind al duurt het 2 keer zo lang als wij met onze jeep onderweg zijn.

Inkhlen weet van de meest simpele ingrediënten de meest culinaire gerechten te bereiden en we praten veel over de cultuur van haar en die van ons. Leuk is ook dat ze een paar woorden Nederlands kennen wat erg grappig is. Tijdens de bezoeken aan tempels en dergelijk blijft Suren in de auto terwijl Inkhlen mee gaat en voor gids speelt of een gids regelt die wat meer kan vertellen. Het land is zo groot dat je niet van alles alles kan weten en Inkhlen is naast de gids dan ook vooral van de huishouding en al kan Suren een aardig woordje Engels ook hier fungeert Inkhlen vaak als tolk.

In de auto wordt veel muziek geluisterd… geen cassettespeler… maar een SD/USB speler…. okee… en ik maar rondzeulen met die cassettebandjes. Gelukkig hebben we op de computer ook wat muziek want al zijn de Mongolische popliedjes best aardig in combi met het landschap en is het extra leuk als Suren en Inkhlen uit volle borst meezingen na een paar uur is wat anders ook wel fijn. Gelukkig is er ook nog wat rock ‘n roll (The Beatles) en Guns ‘n Roses en zelfs Frank Boeien (hahaha ja echt!)… maar helaas ook meuk zoals Celine Dion…. baaaaaahhhhhhhhh!!! Suren en Inkhlen vinden het zelf ook leuk om andere muziek te horen dus we kopiëren wat op een SD kaartje van Hooverphonic tot Faith no More en ook de Pollination sampler en tsja niet echt passend in het landschap maar ze willen toch ook echt Staatseinde horen. Onze uiteindelijke favoriet wordt de liveopname van Florian Wolff en de oldies en surf collectie die ik ooit van Simon heb gekopieerd. Met name Florian Wolff deed het in de ochtend erg goed! Aan het einde van de tour hebben we de SD kaart achtergelaten dus mocht je ooit naar Mongolië gaan… wie weet schalt er ineens een ‘Snorkel’ of Florian Wolf uit de speakers ;-)

De Mongoliers houden van zingen. Er wordt van alles bezongen: De liefde, het landschap, de lucht, de paarden, de jaks, kamelen, de vruchtbare aarde, de bergen, de rivieren, zelfs de airag wordt bezongen – hollaaadieeeuh! Van de liederen in de auto legt Inkhlen de betekenis uit. In elk lied zit iets van liefde en het is allemaal erg symbolisch. Helaas hebben ze geen traditionele muziek of een mix met rock. Ze hadden laatst wel een band gezien in een touristcamp waar we zelf ook een cd van hebben gekocht, maar die was nog niet op de SD gezet. En onze aanwinsten hadden we voor de tour toch al naar Nederland verstuurd… en een cd-speler/reader hebben we ook niet

Jullie vragen je trouwens vast af hoe het nu zit met het toiletteren… nou heel simpel. Zoek een mooi, geschikt of minder geschikt plekje en succes. Suren heeft ook hiervoor een oneliner: A very interesting toilet! En als je het met very benoemd dan betreft het een big one :) Bij de nomaden staat er soms een hutje en is er een diep – of minder diep – gat in de grond met twee houten balkjes en in het midden een uitsparing. Ach, het went en het is bijna vreemd als je na twee weken weer op een normale plee zit. En een voordeel van het openluchttoilet is dat als je tijdens het rijden nodig moet je gewoon even stopt en voila; very interesting toilet is zo gevonden!

Dag 6 en 7 – Rijden, rijden, rijden in een wagentje
Mongolië verkennen en ontdekken is toch vooral veel in de auto zitten. En soms zijn er dagen dat je echt 4,5 uur nodig hebt voor 100 km. Dag 6 is zo’n dag. Road is veeeery very garbage zegt Suren dan. We moeten een paar stevige passen over en de regen van de afgelopen dagen maakt het er niet makkelijker op. Tussen de twee laatste passen komen we in een soort moeras gebied en komen we bijna vast te zitten maar onze chauffeur en de trouwe Russische EOZ Jeep laten ons niet in de steek en met droge voetjes komen we uit de zompige drassigheid. Daarna is het tijd voor lunch en gaan we de laatste pas over. We verwachten een verpletterend uitzicht… en dat is het ook, maar niet in positieve zin. We kijken uit over een gigantisch mijngebied waar goud wordt gewonnen. Wel tot 20 of 25 kilometer ver reikt het gebied, een kleine mijn volgens Suren. Tsja, het is maar wat je klein vindt… ‘s Avonds slaan we ons kampement op naast een bron met water van 60 graden… heerlijk. Het koelt nog steeds flink af gedurende de nacht maar het warme water is wel fijn! Suren zegt dat het water ook prima te drinken is – al stinkt het naar rotte eieren – en aangezien er geen water anders dan uit bronnen te vinden is vullen we de hele jerrycan. Suren haalt de halve auto weer uit elkaar. Er zit een lek in de radiateur, maar ze kunnen hier met niets echt alles maken en na het avondmaal is de auto al snel weer in elkaar en op orde. De volgende ochtend zetten we thee en koffie van het bronwater en besluit ik dat het niet te zuipen is (en zin in buikloop heb ik ook niet en Laura knikt instemmend. Gelukkig komen we die middag langs een dorpje Guchin Us waar we weer gewoon water inslaan. Suren houdt nog een beetje voor zich zelf. We zijn inmiddels in steppegebied beland. Geen boom te zien en de grond wordt steeds zanderiger. Ook de temperatuur schiet gestaag omhoog tot tropische temperaturen. ‘s Avonds slaan we ergens in de middle of nowhere ons kampementje op en genieten van de zoveelste geniale zonsondergang. Het is helder deze nacht en we zien een gigantische sterrenhemel en zelfs de Melkweg. Eindelijk geen gekoukleum deze nacht!

Dag 8 – Gobi Dessert
Yeeuh vandaag zijn we eindelijk in de Gobi… althans; wel eerst even een ritje van 5 uur. Eindelijk zien we ook kamelen! De Gobi woestijn is niet een grote zandbak maar bestaat vooral uit een droog steppe landschap, veel rotsen en wat kleine grassprietjes. Het weer in Mongolië was echter net zoals in Nederland gedurende de zomer dus het was opvallend groen(achtig) van alle regen. We gaan passen over en dan zie je voor je een volgende bergkam. Die is dan wel 60 km verderop wat zorgt voor zeer indrukwekkende vergezichten over steppelandschappen. 1,5 uur later ga je vervolgens de bergen over en is er weer een dergelijke vlakte. Eind van de ochtend krijgen we een lekke band… Die hadden we zien aankomen want de buitenband had een flinke scheur, nog een wonder dat we zo ver gekomen zijn. Nog geen 20 minuten later rijden we al weer verder. Dat gaat zo door totdat je uiteindelijk bovenaan een berg een volgende berg ziet maar nu ligt vlak ervoor een lichte strook: Khongoryn Els, the Singing Sand Dunes! Dus we rijden weer het steppe-/woestijnlandschap in en na ruim een uur beginnen we ons af te vragen of die duinen ooit nog komen of dat het een fatamorgana was wat we zojuist zagen. Het duurt uiteindelijk eindeloos, maar wel met de mooiste uitzichten en dan ineens zijn ze daar, de duinen! We rijden naar een gercamp om te kijken of er gedoucht kan worden, dat wordt toch wel een keer tijd. Dat kon, maar voor een belachelijk bedrag, dus we kijken later wel verder hoe we gaan douchen – we stinken nu toch al, al zijn de vochtige doekjes ook een prima uitkomst, maar bijna op. Een paar kilometer verderop woont een vriend van Suren en we kunnen in een gast-ger slapen. Nomaden hebben vaak een dergelijke tent om zo wat bij te verdienen in het toeristenseizoen. We drinken eerst weer melkthee. De familie heeft kamelen en geiten, waar de melk vandaan komt; waarschijnlijk een mixje. Ze hebben een heel schattig kindje die heerlijk over het erf en door de poep struint. Hygiëne heeft hier een heel andere betekenis. Ik vermoedt dat weerstand opbouwen hier belangrijker is en schoon juist staat voor kwetsbaar. Na drie dagen van vooral rijden gaan we lekker vroeg slapen, met de wheeping camels op de achtergrond. De baby kameeltjes huilen als de moeder weg is en houden daar niet mee op totdat ze terug is – dat is rond melktijd en daarna gaan ze weer de hort op terwijl de jongen vaak lekker dicht bij ‘huis’ blijven. Gelukkig hebben we oordopjes dus slapen als een roos.

Dag 9 – Khongoryn Els
‘s Ochtends doen we lekker rustig aan en rijden halverwege de ochtend naar de duinen. Ook dat blijkt nog een half uur te duren voor je ze aan kan raken met je blote voetjes. Laura en ik maken een wandeling naar een hoge top en genieten van het uitzicht en de zon! Terug beneden lezen we onze boeken en daarna lunch. Die middag rijden we naar de overkant van de vallei tot halverwege een pas en zetten ons kamp op langs de bijna opgedroogde rivier (in de lente moet je er niet willen kamperen) dat nu een miniem stroompje is. Suren heeft wat vers geitenvlees gescoord bij de nomadenvrienden en dat wordt in een pot met hete stenen klaargemaakt. Dus maken we eerst een vuurtje met stenen er in die vervolgens bij de geit gaan, heerlijk gepeuzeld en gekluift! We drinken wat biertjes en vodka!

Dag 10 – Yolin Am
Nadat we een paar uur langs de duinen hebben gereden die maar een paar kilometer breed zijn maar honderden kilometers lang rijden we een pas over en gaan vervolgens flink steil naar beneden – Laura vond het echt een geweldig stukje…!?? – en rijden even later via een supersmalle kloof het gebied van Yolin Am (volture’s valley) binnen. Een mooi gebied dat wat weg heeft van onze kampeerplek afgelopen nacht. Geen gier te zien, wel heel veel kleine hamstertjes! Achterin de vallei is een kloof waar tot juli en vanaf oktober ijs ligt maar nu stroomt er alleen wat water doorheen. Toch wat minder indrukwekkend maar het gebied is heel mooi. Na Yolin Am rijden we het gebied uit en een half uur later slaan we ons tentje op bij een tourist camp van vrienden en er is nog een jeep van Tseren Tours, ook met Nederlanders. En gek genoeg een half uur later komt er nog een busje van Tseren aanrijden met twee Amerikanen; of beter gezegd een Schot en en Colombiaanse die in Florida zijn gaan wonen. Hij werkt op dit moment echter in Turkmenistan als piloot. We vermaken ons prima! We hadden van Suren al begrepen dat hij ‘s avonds even naar een feestje ging van een vriend van hem en dus ging ineens de hele Tseren-gang foetsie… gelukkig waren de andere Nederlanders en de Schot en Colombiaanse leuk gezelschap en er werd een fles vodka achtergelaten, het restant van mijn fles was nog niet eens op. Super goede gesprekken gehad en het drink-tempo zat er goed in en toen de vodka bijna op was kwam de Schot met een goede fles Cognac. Goed, nee echt goed. Hennessy! Ook deze fles ging rapjes… en toen kwam na een uur of twee de Tseren gang weer de ger binnen. Ze waren een beetje bang of we het wel gezellig zouden hebben en waren verbaasd dat we zelf ook zo’n lekker feestje aan het bouwen waren. Er werd vervolgens gezongen en nog meer gedronken en veel gelachen! Om een uur of half 1 doken we ons tentje in.

Dag 11 – Dalanzadgad en Bayanzag…
De ochtend was wat gaartjes maar na 2 uurtjes rijden kwamen we aan in de provinciehoofdstad van de regio Dalanzadgad waar we eindelijk konden douchen!!! Daarna even snel langs het internetcafe en vervolgens snel verder; ook de aankomende dagen zou het vooral neerkomen op rijden. Eind van de middag kwamen we bij Bayanzag (Flaming Cliffs) een rotsformatie met rode kliffen waar veel dinosaurussen gevonden zijn. We kamperen in de buurt en gaan vlak voor zonsondergang de omgeving afstruinen en vinden allemaal aparte steentjes… geen dino’s helaas :( Die avond duiken we vroeg ons tentje in na het toch wat korte nachtje.

Dag 12 – Ongiin Khiid en airag party…
We hebben inmiddels het idee dat we vooral terug rijden naar Ulaanbaatar en het steeds minder tour wordt. Toch lijkt het maar zo want al rijden we misschien elke dag een uurtje langer echt veel verschilt het niet. Misschien dat het ook aan het weer ligt want het begint weer kouder te worden. Na urenlang door steppelandschap gereden te hebben komen we ineens in en vallei met bomen en zijn we bij de ruïnes van Ongiin Khiid (een ooit bijhoorlijk groot complex van lamatempels). Het indrukwekkende is vooral dat het een ruïne is. Op dit moment leven er nog 3 monniken en is er een nieuwe kleine tempel gebouwd. Er is ook een klein museumpje in een ger waar opgravingen van de ruïne te zien zijn. In de avond zien we kamperen niet echt zitten en we besluiten te zoeken naar een ger en op de bonnefooi een slaapplaats te regelen. Dat is niet gratis maar voor 15.000 tot 20.000 tugruk kom je een heel eind (16.800 = 10 euro) Langs de route zien we een ger met een extra ger staan en wagen het er op. We stoppen voor de ger en er komt een vrouw naar buiten verbaasd kijkend. Er wordt wat overlegt en enkele ogenblikken later gaan we de ger van de familie binnen en krijgen zoals we inmiddels gewend zijn… hooo; wacht… nee hier gaat het anders. Geen lekkere zoutige melkthee. Hier krijgen we airag in een grote kom, wel bijna een liter. En ja gewoon per persoon. We nippen wat van het zurige goedje – met drie slokjes kom je vaak wel weg en ben je in ieder geval beleefd geweest en heb je respect getoond voor hun gastvrijheid – en vervolgens krijgen we de andere ger te zien. Er staan allemaal planken met drogende curd – wat een beetje zurig ruikt. We kennen het inmiddels al van andere families en sommige – de zoetere met kaassmaak (in dit geval de ronde) – zijn best lekker. Andere zijn knoeperdhard en mega zuur, niet te pruimen! Gelukkig worden ze allemaal overgeheveld want het ruikt flink in de ger maar dat ebt snel weg. De tent ligt vol met de winterlaag voor de grote ger, dan is het dubbeldik en extra warm. We kunnen een mooi tapijtje maken om onze dunne matjes op te leggen. Na al die nachten en inmiddels flink wat spierpijn in de dijen beginnen we langzamerhand naar een echt bed te verlangen. Na het avondeten worden we weer uitgenodigd in de ger waar de familie woont en krijgen we weer een heerlijke kom airag. Eens in de zoveel tijd wordt hij bijgevuld of je er nu veel of weinig van gedronken hebt en wordt er vriendelijk gebaard dat je toch echt wat moet drinken. En ach na een tijdje went het… enigszins. De snuiftabak van Suren en de heer des huizes worden uitgewisseld – heel traditioneel met de hand op een bepaalde manier aanreikend en aangemeld – en gaan daarna beide bij de overige mensen rond. En dan haalt de vrouw des huizes een schaaltje tevoorschijn en schenkt een doorzichtig goedje in de beker. Deze gaat eerst naar de heer des huizes, vervolgens naar Suren en daarna naar mij. Het blijkt een gedestilleerd goedje van yoghurt te zijn en smaakt als een mix tussen vodka en tsja… iets yoghurt- of airagachtigs, uiteraard zoals alles bij de nomaden; homemade! Ik vind het in ieder geval veel beter te pruimen dan de airag en drink beleefd het hele kommetje leeg. Laura drinkt het goedje ook in een keer weg maar is er nog niet uit wat nu beter te pruimen is… Na een aantal rondjes wordt er ook gezongen en er worden vingerspelletjes gespeeld waarbij ook gezongen wordt en de ene vinger de andere overtroeft en na een best of 3 of 5 moet de verliezer een kom airag weg atten. Oeps; ik had niet moeten vragen wat voor spel ze speelden en hoe het werkte en krijg een uitleg en een proefronde; ik verlies maar hoef maar een slokje te nemen… pfoei… En dan begint het echt maar we spelen alleen de 2e en 3e ronde; ik win wonderbaarlijk.. wow; jippie… geen airag voor mij :) Helaas verlies ik daarna na een goed begin alsnog kansloos van de vrouw des huizes maar na ¾ kom hou ik het voor gezien, mijn maag begint te borrelen maar het blijft binnen. Ik krijg weer een heerlijk bakje met yoghurtvodka, mjammie… tenminste; voor de afwisseling… en zo gaat het de hele avond door en ook Laura moet er flink aan geloven. Dit is echte Mongoolse gastvrijheid! Prachtig om mee te maken, maar een zware opgave met al die airag waar we maar niet aan wennen. Ik ben zo beleefd om bij de mensen binnen geen foto’s te maken waar ik achteraf toch wat van baal.. de camera lag in de andere ger anders had ik zeker toch even een plaatje geschoten, maar de plaatjes in de herinnering zijn mooi genoeg. Het wordt weer een latertje maar gelukkig slapen we goed die nacht.

Dag 13 – De rotsformatie welk zijn naam niet genoemd mag worden…
De ochtend hebben we geen last van een kater en gaan na een laatste kommetje airag – gelukkig na het ontbijt – weer op weg door een druilerig landschap. Althans; als de auto start. Suren had ook nog een wiel moeten vervangen want de dag ervoor waren we blijkbaar in iets scherps gereden. Help; nee… niet de hele dag airag-party. Echt het zijn hele toffe mensen maar we kunnen geen airag meer zien! Gelukkig na een minuut of 5 is de auto aan de praat en verdwijnen we in de eindeloze steppe. ‘s Middags lunchen we in een dorpje en rijden richting een prachtig berg landschap. De naam zijn we weer vergeten en mochten we pas de volgende dag vragen. Daarover spreek je niet in de buurt van die berg uit respect… waarom precies blijft een raadsel zeker als je de naam niet meer weet en het dus ook niet na kan zoeken. Aan de voet van een van de rotsen komt water uit de berg. In de buurt ligt ook een waterput waar we nieuw water inslaan. De laatste nacht slapen we in een touristcamp, wel zo fijn met die mega wind. De regen is wat afgenomen, het druppelt alleen nog wat en soms is het zelfs droog. We zitten aan het einde van het seizoen en wat blijkt; alle touristcamps zijn inmiddels gesloten dus proberen we het bij de enige ger in de omgeving. Binnen in de ger is het echter een grote vliegenbende en ziet het er zeer armetierig en onfris uit. We voelen ons niet echt op ons gemak. 20 km verderop blijkt nog een guesthouse te zijn zegt de bewoner, wel wat duurder maar die is nog wel open dus besluiten we nog even verder te rijden en na een half uur komen we er aan. Echter blijkt het echt belachelijk duur te zijn $35,- p.p en dan ook nog zonder eten, maar met douche en sauna. Leuk maar die douche hebben we niet nodig voor de laatste dag. Er rijdt toevallig een familie op de brommer langs (vader, moeder en een peuter voorop) en die kan ons wel ontvangen, echter hebben ze geen gastger. Binnen ziet het er prima uit en we laten ons de airag zo goed mogelijk smaken, deze lijkt prik te hebben en valt wat minder zwaar op de maag. Die avond eten we naast het eigen eten ook nog wat lokale rijst met gedroogde geit, heel zout maar best te eten. Na het avondeten wordt de snuiftabak weer uitgewisseld en er wordt wat bier en vodka gedronken. De airag blijft verder in het vat. We zijn allen erg moe dus we gaan vroeg onder de dekens.

Dag 14 – Terug naar UB
Na het wakker worden moet ik een veeeery interesting toilet en het wordt er daarna niet beter op. De maag voelt niet goed en er komt langzaamaan wat koorts op. Ook de weg is een van de slechtere en de rit duurt ruim 4 uur. We hobbelen voort en tijdens de lunch probeer ik een tukje te doen en mij weer voor te bereiden op de hobbelende weg. Suren is ook erg moe en na de lunch blijven we nog even hangen in de auto alvorens verder te rijden. Na 3,5 uur eindelijk verharde weg, een hele opluchting, al is de verharde weg hier ook niet wat je gewend bent. Om half 4 komen we aan bij ons hostel en nemen afscheid van Enkhlen en Suren en stappen het hostel binnen. De slofjes staan al klaar en er is een echte wc waar ik gelijk gretig gebruik van maak. Na een douche slijt ik de rest van de middag in bed. ‘s Avonds voel ik me iets beter en ga met Laura mee richting voedsel. Laura besteld pizza en het eerste stukje gaat er bij mij best in. Het tweede stukje ook… maar verder nog even rustig aan.

Het was een geweldige tour en we kunnen het iedereen aanraden. We zijn ook erg blij met Enkhlen en Suren want we hadden een leuke klik en dat is tijdens zo’n lange tour wel zo fijn want je zit constant bij elkaar en kan niet om elkaar heen. Je voelt je na twee weken een beetje een familie en het is dan ook wennen om weer met zijn tweeën te zijn. We hebben heel veel zin in Beijing, Ralf en Lina opzoeken en de rest van China en alles wat daarna nog komt maar deze twee weken zullen ons zeker bij blijven!



Mijn locatie .

4 reacties op “Tour Mongolië – Part 2

  1. hey guys.Hope u guys are traveling safely.Me and Suren both doing tours separately.He is also doing fine we are staying in contact on the phone.asked to say Hi to you guys.Okay stay in touch and waiting for new updates of your tour…And share more more pics..
    P.S: U know i am almost craving for pics
    stay safe bye bye

    • Hi Enkhlen! Hope you are well and that Mongolia is not jet experiencing winter temperatures….

      Have you already downloaded the wetransfer file i sended to you?! I didnt get a autoreply that you did and its valid for only a few weeks. It has A LOT OF PICTURES :D

      Big hugs and greetings!!!

      Laura and Jeroen

  2. Dag Laura en Jeroen ! Wat een mooie verhalen vertellen jullie zeg.
    En wat een uitgestrekt land dat Mongolië. Dat is even heel wat anders dan ons vol, druk kikkerlandje. En jullie gaan helemaal terug naar de natuur.
    Prachtige beelden. Ik hoop dat jullie eigen harde schijf niet te vol raakt met zo veel indrukken en belevenissen.
    Natuurlijk ook van harte gefeliciteerd met jullie verjaardagen en het voornemen om nu een “echt paar” te worden.
    Zal wel lukken, zeker na jullie gezamenlijke reis.
    Hopelijk hebben jullie niet al te veel last van darmstoornissen enzo.
    Vanuit Sappemeer wensen we jullie nog een hele fijne en voorspoedige reis.
    Hartelijke groeten!

Reacties zijn gesloten.