Hué, Hoi An en HCMC

Ons eco resort was heerlijk. Even weg van de hassle en motorbikes. Na een kooklesje springrolls maken was het tijd om verder te reizen. Van Cat Ba naar Haiphong en van daaruit met de sleeperbus naar Hué. Jeroen was nog even aan het stressen bij de haven omdat we nog geen tickets voor de nachtbus hadden toen we de boot op moesten omdat we die hier zouden moeten krijgen van iemand… we zijn nog een beetje teveel China gewend waar alles zo gecontroleerd en geordend gaat. Hier komt alles wel goed hoe dan ook, en ach er zijn geen bushaltes maar de bus stopt wel voor je, en ach er zijn geen kantoortjes er zijn mannetjes op scooters die het wel voor je regelen. En hier dus ook, zitten we in de boot komt er een mannetje met onze tickets naar ons toe!

In Haiphong was het nog even 3 uur wachten tot de nachtbus ging. Met het Schots/Duits koppel en een Canadees meisje crashen we in een soort van Cafetje. Het is zo klein dat we het hele cafe met onze bagage in beslag nemen. Er is echt weinig te beleven in dit stadje, dus zitten we al snel met z´n allen te staren naar onze telefoons en te facebooken… want ja er is internet en fb/toegang, jeeuh! Bij een naburig stalletje bestellen we noodlesoep die ze komen brengen bij het cafe, wat een service.

En dan de sleeperbus, een hele ervaring laten we het daarop houden. Ten eerste je plek zoeken want de nummers waren niet helemaal logisch of stonden in zijn geheel nergens. Jeroen had bedje nummer 13, tsja dat was helemaal achterin waar je met zijn drieën naast elkaar ligt en het bedje is net wat korter dan alle andere …hmm Dat gaat niet werken. Jeroen is gewoon te lang om daar überhaupt in te kunnen laat staan liggen. En ja Jeroen ging dus op een andere plek liggen en daar krijg je hommeles van… Bij elke halte ging het licht aan, was er een discussie over de plekken want niemand lag dus meer op zijn goeie plek. Jeroen is drie keer verhuisd en toen had hij het gehad, vroeg hij om een matje voor in het gangpad waar hij wel normaal kon liggen, joehoee!

Okee geregeld, iedereen soort van blij! Maar wat een rit, overal wegwerkzaamheden en dus reden we ongeveer 40 km per uur. De totale afstand die we moesten afleggen was maar 700 km, wij deden daar 19 uur over. Maar vooruit 1 pluspunt was dat we ontbijt en lunch kregen in restaurantjes langs de weg (= nog langer onderweg zijn). We kwamen gebroken maar met een volle maag in Hué aan. Dit keer hadden we wel een hotel geboekt! En wow wat een onthaal! We kwamen binnen en ze zagen dat we nogal gebroken waren. We mochten eerst even gaan zitten en kregen een fruit salade en wat drinken… ja dat was wat we nodig hadden, nice! Na een uitpuf momentje de kamer opgezocht en neergeploft. De tv stond al aan en wij waren even verkocht… spiderman 1 en 2…

Hué, een klein stadje met twee gezichten. Waar de hotels zitten is het toeritische en relaxte gedeelte met cafes en restaurants. Aan de andere kant van de brug had je het echte Hué met òude stadsmuur, de citadel, kleine straatjes en kleine shopjes die meer voor locals waren. Met onze Schots/Duitse vrienden gingen we bij de locals met tv op straat een biertje drinken… en Darius en Jeroen namen ook nog maar even een rijstschotel! Op de terugweg was het ontwijk-de-cockroach op straat… de vietroach is snel en groot brrrrr… Oh ja en Laura stapte nog bijna op een grote dikke rat die wilde oversteken, verderop gillende Vietnamese meisjes…

We hebben het LP hoogtepunt van Hué – de citadel – niet bezocht, maar hebben een motor-scooter gehuurd om de koninklijke graven te bezoeken. We hadden een miezerig klein kaartje en al snel wisten we niet meer waar we waren… follow the tourbus lukte niet echt op onze scooter, maar gelukkig snapte wat locals waar we naar toe wilde en zaten we al snel weer op de juiste weg. Het was onwijs warm dus we zaten liever op de scooter! Gelukkig waren de graven wel interessant. Het zijn een soort van buitenverblijven met graf in een.

Tourbussen reden bij sommige graven af en aan, dus wachtte we af en toe om naar binnen te gaan. Ohja en de scooter even om het hoekje zetten want voor je het weet moet je parkeerkosten betalen! Overal willen ze geld voor hebben hier. Eén stomme fout maakte we die dag wel en dat was om ergens te gaan zitten en cola te bestellen zonder te vragen wat het kost. De madam vroeg nadat we weg wilde gaan en betalen 100.000 dong (4 euro) voor 2 cola!! Jikes, met een stalen gezicht alsof dat de normale prijs was… no way dat wij dat gingen betalen. Jeroen heeft er gelukkig lol in om indien je genaaid wordt te proberen de schade zo veel mogelijk te beperken en dus hebben we uiteindelijk 40.000 dong betaald; een min of meer redelijke prijs. Na drie tombes gezien te hebben (er zijn er veel meer) hadden we het wel gezien en zijn we nog even door het oude gedeelte getoerd en langs de stadsmuur.

Het volgende reis gedeelte hebben we met de trein gedaan. Het schijnt vanaf Hué de mooiste route te zijn om in Da Nang te komen, een kuststad vooral bekend om het China Beach waar ten tijde van de oorlog de soldaten feestte als ze niet op het slagveld waren. En strand, daar gingen we voor! Eerst een resort geboekt aan het strand en toen de trein in met vele andere toeristen samen in gegaan. En ja het is een mooie ritje langs de kust met mooie kleine strandjes, Jeroen was helemaal blij en heeft geprobeerd om dit vast te leggen op beeld! Vrij lastig als het begint te hozen…

Het resort was een beetje verlaten, we waren zowat de enige in dit hele complex van villa woningen. Dan maar een duik nemen in de zee… waar het kon want overal hadden ze vlaggetjes hangen van ‘no swimming’ vanwege de stroming hier. Ook het strand was uitgestorven, maar een paar toeristen en wat locals waren er. Het was niet het soort van wit zand en blauwe zee, nee eerder zand met zooi en een bruine zee, maar okee het water was heerlijk warm en de golven leuk om in te spelen. Een beetje een tegenvaller dus qua strand. Bij een klein tentje nog een heerlijk grote schaal met tijgergarnalen gegeten en Jeroen had nog een lokale schelp/schotel geprobeerd wat erg lekker was. Een dagje was genoeg voor ons.

Op naar Hoi An! Met de lokale bus, tussen de bloemen en eendjes op een klein plastic krukje; weer eens wat anders. Daar aangekomen vonden we al snel een goed betaalbaar backpackers hotel en gingen het stadje in. Hoi An is weer een en al toerisme en vooral veel tailors die elk gewenst pak voor je op maat kunnen maken. Tijd voor een pak voor de Neo dus! Meteen op de eerste hoek zagen we de tailor die het hotel aanraadde. Toch maar even naar binnen dachten we en even kijken. Ze hadden een goed praatje maar toch wilden we nog even rond kijken. Uiteindelijk zijn we ´s avonds toch terug gegaan naar deze toko en stofjes voor twee pakken uitgezocht! Laura was helemaal verliefd geworden op een jumpsuit bij een ander winkeltje van en Frans/Spaans koppel die alles zelf ontwerpen tot de prints aan toe. Beide geslaagd dus!

Hoi An is klein maar gezellig. Vele tours kan je hier boeken om de omgeving en delta te bekijken met motor of fiets. Wij zijn zelf gaan fietsen, tour vonden we niet nodig. En ja hoor ´s avonds kwamen we Ilse die Josie (de Canadeese van de nachtbus) had ontmoet, die wij weer hadden ontmoet in de nachtbus weer tegen… klein wereldje. Tijd voor cocktails en catching up. Ilse raadde ons de kookworkshop aan van Cafe 43 en die hebben we de volgende dag gedaan. Op zich zeer interessant en heerlijke dingen klaar gemaakt, al mochten we eigenlijk alleen de dingen choppen en af en toe roeren, de rest deed ze liever zelf… ach we hebben weer heel wat nieuws geleerd om wat kookclub avondjes mee te vullen!

Na nog een paar pas-afspraken bij de tailor waren de pakken gereed en hebben we alles maar opgestuurd naar Nederland. ‘s Avonds hebben we het vliegtuig naar Ho Chi Minh City (ook wel bekend als Saigon) genomen. Die negen kilo die we hadden opgestuurd waren we liever kwijt dan rijk, onze tassen zijn weer 16 kilo gelukkig.

HCMC is de grootste en meest ontwikkelde stad van Vietnam. Taxi’s naaien je nog meer kwamen wij achter, er zijn nog meer scooters ennn meer verschillende winkeltjes, zelfs van die dure als Gucci en Rolex en dan de echte bedoel ik. Ons hotel zit in een klein steegje tussen twee grote straten midden in het backpackers district. Afstanden in de stad naar de highlights zijn best groot en de eerste dag lopen we in de puf hitte de stad rond. Jeroen heeft de welbefaamde Weasel coffee geproefd bij een koffietoko die hier overal in de stad zit… 5 euro voor een kppje… Jeroen zat heerlijk van zijn koffie te genieten – mocht ook wel voor die prijs – terwijl Laura de koffiekopjes aan het bewonderen was. Na gevraagd te hebben waar ze die kopjes verkopen gebeurde er iets wonderlijks wat we nog niet gezien hadden. We wilde betalen en tijdens dat kwam de ober naar Laura toe met een kopje “for you from me” aan te bieden …huh wow really for me! Yes! Laura was verbaasd, normaal moet je voor alles betalen en dit was gratis, bijna schoking! Na dit voorval veranderde onze kijk op Vietnam toch wel weer, als je aardig blijft en interesse toont en niet meteen om discount vraagt… je het wel krijgt.

Onze tweede dag in HCMC kregen we een lesjes geschiedenis, we gingen naar de Cu Chi tunnels. Een ongelofelijk vernuftig stelsel van tunnels en overlevingstactiek. Drie lagen diep zijn de tunnels en elke laag heeft zo zijn eigen doel. Alles hebben de Amerikanen geprobeerd om de Viet Cong strijders uit de tunnels te verdrijven, ze laten onderlopen, honden er in sturen; niets heeft ooit gewerkt. Behalve tegen Agent Orange hadden ze geen verweer, en ja op school lees je erover en weet je wat er toen is gebeurd maar om daar dan te zijn en later in het museum de daadwerkelijke gevolgen, foto’s (niet fijne plaatjes!) en cijfers van dat spul, dat vergif te lezen moet je toch wel even slikken. Hoe een land een ander land zo kan vergiftigen waardoor de komende vier generaties hun kinderen verminkt geboren zullen worden omdat hun ouders gevochten hebben in de jungle – of daar gewoon woonden; echt gruwelijk. We waren flink op de feiten gedrukt daar, weer een andere kant van Vietnam die vandaag te dag nog steeds zijn gevolgen kent.

Vietnam is een land met vele gezichten. Vriendelijke mensen waarvan helaas de meesten je iets aan willen smeren en vaak zo veel mogelijk willen laten betalen. Al blijkt gelukkig ook dat er mensen zijn die het beste met je voor hebben, toch blijft het op voorhand gissen of iemand goede bedoelingen heeft of niet. Wat verder opvalt is de vele toeristen. Sinds het embargo tegen Vietnam in 1995 is opgeheven zijn de toeristen binnengestroomd en er komen inmiddels 9 miljoen toeristen per jaar en is daarmee het tweede land in Azië na Thailand (12 miljoen). Ook dit heeft weer voor- en nadelen. Er is van alles te doen en met Engels kan je overal terecht. Maar dit betekent daarmee ook dat overal waar jij heen gaat een hele berg andere mensen ook komen.

Nog een dagje HCMC en dan gaan we een aantal dagen de Mekong op en als alles volgens plan verloopt zijn we dan over een paar dagen in Cambodja.



Mijn locatie .

3 reacties op “Hué, Hoi An en HCMC

  1. Dag Laura, dag Jeroen,

    wat een wonderlijke wereld is het daar waar jullie zijn, ik blijf me verbazen!
    Het verkeer en het reizen is wel heel heel bijzonder.
    Tjonge 19 uur in zo’n reis-slaapbus. Ik zou wel een oog dicht doen maar geen minuut slapen, dat weet ik zeker, ha ha.
    Jullie zullen zeker NOOIT meer klagen over het verkeer in Nederland, dat is duidelijk.
    Maar jullie genieten ervan en zien en beleven ontzettend veel.
    Ga zo door en een hele goede reis verder gewenst hier vanuit
    Sappemeer en omstreken ! Hartelijke groet voor jullie beiden !

  2. Hallo Jeroen en Laura,
    Was aan de strijk met muziek op mijn IPad. Weer heel veel geleerd en gelezen papa ontdekte het. Leuk allemaal hoor! Trouwens jullie kunnen hier wel een boekje van maken.Erg prettig om te lezen. Groetjes pa te.

  3. Ben benieuwd naar je jumpsuit lau!! :)
    Geniet van alle kakkerlakken en ratten daar, you will miss them when you’re back! Veel plezier!!

Reacties zijn gesloten.