Over neolau

Laura en Jeroen kennen elkaar 5 jaar en dat wordt gevierd met 5 maanden reizen.

Laos

En zo stonden we na een Michael-Schumacher-rit in een minivan en een 5 uur durende overnachting in een hostel nabij het Thaise grenskantoortje aan de andere kant van de Mekong. We zijn in Laos!

Onze eerste indrukken van Laos zijn goed! Het is hier echt supergroen; veel meer natuur dan in de andere landen en later komen we nog ergens achter; het bier hier is een van de betere van zuidoost Azië.

We hadden uitgedokterd dat de slowboat naar Luang Prabang een grote toeristische optocht van bootjes was dus besloten we om vanuit het grensplaatsje Huay Xia verder naar het noorden te gaan vlak bij de Chinese grens. Het werd Luang Nam Tha een klein slaperig dorpje met een paar guesthouses en de pioniers op het gebied van (eco-)tours voor trekkings, kayakken en bezoekjes aan de hill tribes. Tijdens onze tweedaagse tour komen we er achter dat de betekenis van ‘eco’ hier toch iets anders inhoudt. Bij het kayakken zien we links de Chinezen aan een weg bouwen en rechts – in het nationaal park – staan veel rubberplantages…

De kayak is eigenlijk een kano. Er zijn een paar grappige stroomvernellingkjes maar het water staat vrij laag waardoor er veel gepeddeld moet worden. Niet echt spectaculair maar het was wel leuk. We doen onderweg een paar dorpjes aan waar we zien hoe de mensen er leven. Gelukkig geen toeristische marktkraampjes en bergen andere toeristen. We zijn hier de enige en we krijgen zelfs cadeautjes van ze! De lunch werd klaargezet op een omgekeerde kano met een bananenblad en was erg lekker. Pompoen met lokale jungle groente, kip met sperziebonen en natuurlijk sticky rijst! Na het maal worden de restanten inclusief plastic gewoon in de jungle weggegooid…

‘s Avonds slapen we in een bamboehut aan het water in een lokaal dorpje. Er wordt na het eten een kampvuur gemaakt, de nodige Beerlao’s gedronken en er komt een lokale drank voorbij; Laolao – gestookt van rijst en een procentje of 40-60…

De volgende ochtend de jungle in van het National Park. Ons hoogtepunt van de dag; we hebben een heuse slak gezien; jeeuuh! Op een heuvel staat een grote val voor wilde zwijnen… en bij een van de grote bomen krijgen we te horen dat die er waarschijnlijk niet lang meer zal staan; voor een slordige 300.000 kip (30 euro, maar wel 1,5 maand salaris voor een local) mag deze woudreus gewoon worden gekapt… tsja; zo gaat dat dus in de wereld…

Bij terugkomst in het dorp met de groep nog een biertje gedaan en met de Belgische Bart en Debby nog gegeten en verder doorgezakt. De tour was niet de meest spectaculaire maar we hebben ons prima vermaakt. Een leuke groep helpt natuurlijk ook mee. De dag erop de omgeving verkend met de scooter en ‘s avonds weer met de Belgen op de night markt beland voor de avondmaaltijd en een flinke dosis bier… en we komen ineens David van Per Expressie tegen… kleine wereld… en de volgende dag had met name Jeroen ook kleine oogjes want de Beerlao en de Laolao hadden veel te goed gesmaakt en de weg was echt een achtbaan… na een korte k-pauze sloegen de reispilletjes gelukkig goed aan. Lekker duf van de tabletjes kwamen we na een 6 uur durende rit en een tuktuk aan in Nong Khiaw vanuit waar onze slowboat naar Luang Prabang vertrok.

Vanaf Nong Khiaw begonnen we echt verliefd te worden op Laos. Nong Khaiw ligt aan de Nam Ou rivier en de meeste verblijfplekjes zijn bungalows gebouwd naast de rivier. Hier hadden we makkelijk een week kunnen zitten…helaas moeten we door! De rivier op met een lang smal bootje langs ontzettend mooie bergen bezaaid met dikke wouden. De af en toe sterke stromingen waar we doorheen moeten maakt dat de motor enorm lawaai maakt en dus besluiten we maar ons boek in te duiken want praten met elkaar gaat even niet…en wij gaan stroomafwaarts! Bij een van de stroomversnellingen moesten we zelfs uit de boot zodat deze lichter was en tussen de rotsen door kon varen. Vanaf de kant zien we onze boot enorm zwiepen en sturen langs de rotsen…pff ze kunnen hier gelukkig goed varen!

Rond zes uur komen we aan in Luang Prabang, mooier kan het niet met een ondergaande zon bij dit stadje aanmeren. Er hangt een relaxte sfeer in het stadje, het heeft leuke barretjes, kleine winkeltjes en mooie hotelletjes. Ons traditioneel Lao-style hotel ligt aan een zijstroompje van de Mekong aan een rustige straat. Twee huizen verder vinden we ons ontbijt stekkie aan de rivier waar we voor de komende drie dagen ons ontbijt eten, Laura is dol op hun cinamon-bagel met papaya jam en Jeroen smikkelt van het brood en omelletjes. Luang Prabang is erg klein en we komen dan ook elke dag onze mede bootgangers en enkele mensen uit Luang Nam Tha tegen op straat wat wel gezellig is.

We doen niet echt veel hier. Het is kerst en we skypen met familie en s’ avonds gaan we zoals gewoonlijk uit eten, maar deze keer iets specialer omdat het kerst is. We kiezen een restaurant met kerstversiering uit en waar ze met kerstmutsjes rond lopen. We bezoeken ook nog de Kuang Si waterval net iets buiten Luang Prabang. Zeker de moeite waard want het is niet alleen een waterval maar ook een plek om te zwemmen in 1 van de poelen met helder water. We nemen de hike route naar de grote waterval langs de poeltjes met blauw water. Als we de andere kant terug lopen zien we meer zwempoelen en zelfs eentje met een swing!

Ons eerste idee was om vanuit hier naar Phonsavan te reizen en de Plain of Jars te gaan bekijken. Dit is weer een 10 uur durende busrit over slingerwegen en diezelfde weg hadden we dan ook terug moeten nemen om via een nog langere rit in Vientiane uit te komen. We besluiten om de potten te laten zitten en boeken een bus naar VangVieng, de voormalige Tubing hotspot! Er vielen hier al vaker doden maar toen er een half jaar terug een ongeluk met een dochter van een diplomaat was is het tuben aan banden gelegd en mogen er geen barretjes meer zitten en dus ook geen alcohol meer verkocht worden… waardoor Vang Vieng wat rustiger is geworden en wij er nu wel naar toe gaan.

En ja; ook wij hebben ge-tubed. Bij de zwembanden verhuur krijg je een mooi nummer op je hand gekalkt, wordt je band op de tuktuk gegooid en wordt je met de tuktuk 8 km verder afgedropt langs de rivier vanwaar je tubing avontuur start. Wij hadden in het dorpje wat biertjes en een dry-bag gekocht dus onze middag tubing kon beginnen! Het is redelijk rustig op de rivier, we zien wat andere tubers, wat vissersbootjes en locals die langs de rivier picknicken. Ook zien we de resten van voormalige bars langs de kant, waardoor het nu op een voormalig oorlogsgebied lijkt. Al met al geen verkeerde dagbesteding vonden wij.

Verder is Vang Vieng compleet toeristisch. In elke bar en restaurant hangen grote TV’s waar voornamelijk oude afleveringen van Friends te zien zijn en waar je dus veel westerlingen ziet eten en ziet staren naar de TV. Wij doen dat ook, maar kiezen een restaurant uit waar de serie Family Guy op staat, tsja vinden we thuis geen zak aan, maar we hebben toch wel gelachen om de flauwe grappen!

Na een scootertocht naar een grot in de buurt van Viangveng stappen we op de bus naar Vientiane. De hoofdstad – ofwel hoofddorp – want zoveel mensen wonen er nu ook weer niet en het heeft meer weg van een groot dorp dan een stad. We worden ditmaal in de stad afgedropt en niet op een busdepot 10 km buiten een stad. Onze verblijfplek vinden we ook snel, dit keer geen cosy hotel maar een backpackers party hostel omdat we hier nieuwjaar gaan vieren!

31 December, oudjaar brengen we door met filmpjes kijken, relaxen en lekker eten met een wijntje. ‘s Nachts bbq-en we nog eerst bij ons hostel omdat het gratis is en dan verkassen we met onze champagne naar de BeerLao party zone bij de cultuurhal. Een groot podium is opgezet en vele mensen daaromheen staan niet maar zijn feest aan het vieren om hun tafeltjes heen, en zitten bier te drinken en te praten. Na een speech van volgens mij de president – maar we weten het niet zeker want alles was in Lao – begint het aftellen naar het nieuwe jaar! Om ons heen worden confetti kanonnen afgevuurd, maar geen vuurwerk. En bij de laatste tel spuit er geen champagne om ons heen maar wordt er bier naar elkaar gegooid! Wij openen onze champagne fles en proosten met een Chinees koppel dat naast ons staat! Happy New Year!!!! Zo begonnen wij 2013, met een bierfeestje! En later met een lokale coverband danste we nog een uur door het nieuwe jaar in en toen was het voor ons tijd om naar bed te gaan.

De dag erna brak natuurlijk, dus vervolgen we ons verhaal met 2 Januari. We besluiten om naar het Boeddha park te gaan, een park waar enorme Boeddha sculpturen staan die niet echt een religieus doel hebben maar meer een mooi gezicht zijn. De locals gaan hier naar toe om tussen de sculpturen te picknicken, wat wij ook vandaag hebben gedaan. We zijn hier met de lokale bus 14 naartoe gegaan en hebben rondgewandeld en een biertje gedronken. Morgen gaan we weer Thailand in en gaan we beginnen met onze reis naar Maleisië. Op 21januari moeten we daar namelijk op het vliegtuig stappen voor onze enkele reis Schiphol…

…en hierbij natuurlijk weer de LINK voor alle andere kiekjes!

Mijn locatie Vientiane, Vientiane Prefecture, Laos.

Chiang Mai

Noord Thailand stond niet op ons lijstje maar het leek ons een goede route om zo ook het noordwesten van Laos te kunnen zien. Dus gingen we de nachtbus in naar Chiang Mai. Helaas was de nachttrein al vol, de bus was niet onze eerste keuze en dat bleek maar weer eens omdat we weer de hele tijd wakker werden gemaakt.

Het idee was om maar kort te blijven en wat afgelegener plaatsjes te bezoeken, maar uiteindelijk bleek Chiang Mai een prima uitvalsbasis om activiteiten in de omgeving te doen en zijn we toch 4 dagen blijven plakken. Het is echt een backpackers paradijs. Op straat is de helft toerist en overal zijn eetcafés die een mix van de westerse en Thaise keuken aanbieden. Het voordeel is dat men hier wel weet hoe je lekker westers eten maakt dus hebben we af en toe weer eens wat smaken van thuis geproefd! Het is een erg relaxed stadje en dat heeft ons toch langer vastgehouden dan gedacht!

We hebben genoten van een goede massage, hebben een mooie grotendeels downhill moutainbike tour gedaan en onze eerste single-track afdalingen wat behoorlijk technisch en stijl was. Halverwege was een flink klimmetje van 400 meter, een procentje of 20 steil en zowaar fietste Jeroen Laura er helemaal uit. Vond Lautje niet zo tof maar was wel trots! Zouden we vaker moeten doen… jammer dat er niet echt downhill mogelijkheden zijn in Nederland.

De dag daarvoor hebben we ook olifanten bezocht. Het was een bijzondere ervaring maar wel een beetje met een dubbel gevoel. De olifanten in Azië hebben eeuwen lang in de houtkapindustrie gewerkt totdat dit verboden werd. Terug het wild in was geen optie en ook is er niet echt ruimte voor ze in het wild… Dus zitten die olifanten nu in een soort van parken. Deze olifanten zijn eerder huisdieren dan echt olifant en na een bezoekje vroegen we ons toch af hoe goed dit nu is. De dieren leken het prima te vinden dat er op ze geklommen werd en een rondje door de jungle werd gelopen en mishandeld werden ze ook niet wat op andere plekken helaas nog blijkt te gebeuren. Toch is het ook gewoon een commerciële aangelegenheid en de olifanten krijgen ook kleintjes die echt niet in het wild worden terug gezet… Of we dit aan andere aanraden; niet echt. Er zijn betere opties om de olifanten te zien maar daar moet je wel een weekje voor uittrekken.

We hadden zo nog een week in Chiang Mai kunnen blijven want er is hier genoeg te doen. Het bergachtige gebied rondom Chiang Mai leent zich uitstekend voor meerdaagse hikes, bezoekjes aan de hill-tribes, motortochtjes, rivercruises van slowboat tot het luxere werk. En er zijn leuke cafes en er is een muziekscene al lijkt het vooral om coverbands te gaan; die dan wel weer het betere werk ten gehore brengen. En misschien ook wel logisch want de meeste grote acts slaan dit deel van Azie over en zo kun jeals local toch een beetje proeven hoe het zou kunnen klinken. Uiteraard zijn wij dus ook het nachtleven ingedoken! System of a Down, Pink Floyd, Black Sabbath; er kwam van alles voorbij. Fijn om weer eens wat live muziek te horen!

Chiang Mai is een prettige bestemming en zeker de moeite waard. Wel wat westerser dan we elders hebben gezien maar dat is soms ook wel weer fijn. Nu dus; op naar Laos!

Goede feestdagen en mochten die niet gaan komen dan een goed feest met het einde de 21e ;-)

…en voor alle andere foto’s klik op de LINK!

Mijn locatie .

Myanmar (Birma)

Ergens in Vietnam hadden we besloten om naar Myanmar af te reizen en kochten we een LP voor 2 dollar (een kopie natuurlijk maar goed). Nu het democratisch proces sinds de verkiezingen van 2010 langzaam aan op gang lijkt te komen, Aung San Suu Kyi niet meer onder huisarrest staat en zelfs weer vrij mag reizen leek het ons tijd om Myanmar een kans te geven. Of er ook echt iets veranderd zal de toekomst uit moeten wijzen.

Myanmar; het land van instant drinks en tegenstellingen. Thee wordt verbouwd in Myanmar en krijg je vaak gratis bij je maaltijd, maar bestel je thee dan krijg je instant thee of lipton thee…hhmm. Het straatbeeld in de stad lijkt te zijn blijven hangen in de jaren ’80. Overal 80-ies style reclame voor nieuwe producten. Op straat zie je veelal oude maar degelijke auto’s met af en toe wat errug dikke patserbakken. Paard en wagen kun je als taxi nemen in Bagan, een fietstaxi of een 80-ies bak met nog een cassette speler er in. Maar er zijn ook gewoon hele luxe bussen naar de grote steden waar ook gewoon locals mee reizen, al is er 1 verschil…zij worden voor hun huis afgedropt door de bus en toeristen mogen de laatste 10 km naar hun bestemming met een taxi overbruggen om naar een hotel te komen.

En jawel; neem een flink pakket spiksplinternieuwe dollarbiljetten mee! Een kreukje en het wordt niet geaccepteerd, de biljetten worden met zijde handschoentjes onder de loep genomen.

We hebben ons hier ook vaak afgevraagd waar ons geld naar toe gaat, want overnachten en bijvoorbeeld bier zijn vaak niet goedkoop. Prijzen zijn verdubbeld sinds 2010 toen het land open ging voor toeristen. We komen soms in hotels met muffige kamers die doodleuk 25 dollar voor een kamer vragen. Een taxi is ook best prijzig. Na wat navraag en gesprekken met andere toeristen en locals kwamen we erachter dat dat alles te maken heeft met de regering. Een taxi chauffeur heeft een permit nodig om buitenlanders te vervoeren van 80 dollar. Voor een auto vraagt de regering ten minste 50% tax. Als je naar een hotel belt zeggen ze standaard dat ze vol zitten, terwijl dat vaak niet het geval is ontdekte we. En welke hotels hebben wel plek…jaja de dure 40 dollar+ hotels. Maar de andere kant van het verhaal is dat hotels met veel fake reserveringen zitten en een leeg hotel zijn, dus nemen ze maar een paar reserveringen per dag aan. Wij hebben 1 keer een reservering gedaan en voor de rest gewoon afgereisd en ter plekke gezocht naar een goedkoop hotel. En soms cheap-ass kamers genomen en soms een iets duurdere met eigen douche.

Onze minivakantie begon in Yangon waar we op de trein stapte naar Thazi. Vanuit ons derde-klas bankje zagen we een hele andere wereld aan ons voorbij komen. Op het platteland ga je nog verder terug in de tijd. Jeroen vond het lijken op ‘Het Kleine Huis op de Prairie’ met houten karren getrokken door koeien of waterbuffalo’s en houten hutjes in kleine dorpjes. De trein rijdt op een zeer smal spoortje en wiegt (of zeg maar schud) je van links naar rechts en van boven naar beneden over de glooiende rails. Het is wel een grappig gezicht om iedereen heen en weer te zien gaan in de trein op hetzelfde ogenblik. De reis duurde 13 uur voor nog geen 800 km, maar dat vonden we niet heel erg; het uitzicht was super en we konden lopen en er was een wc in de buurt.

Een hotel was snel gevonden, al wisten we in eerste instantie niet zeker of we er wel wilde slapen, het zag er erg doods uit en op de bedden lag een plastic zeil. Maar vanuit het niets kwamen nog twee andere gasten aanlopen en kwam het hotel weer tot leven. De eigenaar kwam bij ons zitten tijdens het eten – wat we op de gok ook daar besteld hadden en super lekker bleek – en met de andere gasten hebben we nog een biertje gedronken en onze ervaringen gedeeld over reizen in Myanmar. De volgende dag reisde we verder per lokale bus naar Nyaungshwe voor Inle lake over een mooie bergpas. Zou volgens de reisgids 7 uur duren maar binnen 4,5 uur waren we op onze bestemming… omgekeerde wereld! Daar aangekomen was het nog even zoeken naar een goedkoop hotel. Eigenlijk was dat ons riedeltje elke keer als we aankwamen, de afweging van een goedkope kamer tegenover een duurdere kamer, en de kans dat als je terug kwam voor de kamer de kamer weg zou zijn…tja hostelworld.com is toch wel een hele fijne uitvinding.

We kwamen daar ook weer Nicole tegen die we ontmoet hadden in Thazi. Zij was per trein om 6 uur ‘s ochtends naar Inle Lake vertrokken en was om 10 uur in de avond aangekomen. De trein had onmogelijk veel keren gestopt voor elke hut op het land en was ook nog eens 10 km voor de stad ermee opgehouden zodat ze de laatste kilometers lopend over het spoor in het donker had moeten afleggen…pfff waren wij even blij met onze nog geen 5 uur durende busrit!

We bezochten het meer per lokale boot wat eigenlijk iedere toerist doet. We hadden geprobeerd om uit te leggen dat we een niet toeristische route wilde. We hadden enkele tours bekeken die allen dezelfde dingen deden. Eenmaal op het water verspreidde de tourbootjes zich en de eerste twee uur hebben we geen toerist gezien. We hebben wat dorpjes bekeken, tomaten velden drijvend op het water, een sigarenfabriekje, maar ook de meer toeristische lotuswevers en wat pagodes en tempels. Ook hier merkte we weer de tegenstellingen op. De sigarenfabriek die we bezochten was klein en de mensen waren erg vriendelijk en gaven ons 10 sigaren gratis. Bij de lotus wevers kregen we een hele tour zag alles er toeristisch uit en vroegen ze 65 dollar voor een klein sjaaltje… bizarre prijzen. Op de terugweg vroeg Jeroen of hij in het meer kon zwemmen en de gids zei ´ja! heel lekker water!´ en ja het was heel helder water dus Jeroen dook er in. De gids en de driver vonden dat ook wel een goed plan en doken er ook in! Laura had een witte onderbroek aan… niet echt een handige keuze voor deze dag! De dag erop zijn we rond gaan fietsen en eindigde we bij een wijnboer. Lekker decadent hebben we daar de goedkoopste fles besteld van 10 dollar en een portie frietjes.

Van Inle Lake gingen we met de nachtbus naar Bagan. Weer over dezelfde bergpas met haarspeldbochten maar dan in het donker in een nachtbus, flink hobbelen en weer constant stoppen voor locals. Elke keer de lichten aan, veel geschreeuw,… geen slaap voor ons dus! Om half vier in de ochtend kom je dan aan in Nyaung U; moesten we op zoek gaan naar een hostel. Na wat lopen en wat volle hostels tegen te zijn gekomen vonden we een hotel met plek! Alleen konden we pas inchecken rond 8 uur. Met wat andere hotel/bus gangers besloten we de zonsopkomst te gaan bekijken vanaf een van de pagodes en wow; wat was dat een indrukwekkend gezicht.

De stilte om je heen, de lucht die telkens opnieuw verkleurt en al die kleine pagodes en tempels om je heen… dit was misschien nog wel beter dan Angkor Wat! Terug in het hotel hebben we vier uur geslapen en daarna op de fiets gestapt om het uitzicht van vanmorgen eens van dichtbij te gaan bekijken. Het was erg bijzonder om met je fietsje over zandpaadjes tempels en pagodes te ontdekken, een soort van Indiana Jones maar dan op de fiets!

Bagan was erg indrukwekkend en mooi, maar we waren ook een beetje tempelmoe en reismoe. We zijn maar 1 dag gebleven en besloten om de dag erna een dagbus te nemen terug naar Yangon. Een relaxte terugreis want dit stuk heeft zowaar een snelweg! Hij was zo nieuw dat er nog geen restaurantjes naast waren gebouwd, en dus ook geen wc’s. Dus af en toe stopte de bus langs de weg en gingen we allemaal op een rijtje in de bosjes plassen!

We hebben nog twee dagen rond en in Yangon wat dingen bezocht, zoals het huis van Aung San Suu Kyi, en een dorpje aan de overkant van de rivier Twante wat erg arm was. Ook hebben we nog een demonstratie van monniken gezien; wat eens te meer duidelijk maakt dat er nog veel moet gebeuren in Myanmar. De laatste avond in onze stamkroeg nog wat biertjes genomen in gezelschap van twee andere Dutchies op Azië-reis en toen was het alweer tijd om terug te reizen naar de moderne en relaxte stad Bangkok!

Bye Myanmar; een mooi land! We hopen dat de komende jaren beter voor je wordt dan het verleden. Wie weet komen we nog eens terug!

En voor alle andere kiekjes van Myanmar hierbij de LINK!

Mijn locatie .

De tempels van Angkor en Bangkok

En toen waren we ineens in Bangkok. Was in eerste instantie niet gepland want na Siem Riep zouden we weer helemaal terug naar Phnom Penh gaan en van daaruit naar het noorden van Cambodja en Zuid-Laos in. Maar we hadden zin in iets anders en nee dat is niet Bangkok of Thailand zelf… maar jawel; Myanmar (Birma).

Maar eerst even terug naar Cambodja. Het was weer een hele rit en weer eens veel langer dan gepland. Na 16 uur kwamen we gaar van het hobbelen aan bij ons hostel, hebben de wekker om 4 uur ‘s ochtends gezet en zijn direct gaan pitten. Helaas hadden we beide last van de darmpjes dus de volgende ochtend hadden we geen trek in een zonsopgang bij Angkor Wat. Om 8 uur werden we uiteindelijk wakker en ondanks de maag zijn we toch op onze gehuurde fietsjes gestapt en richting de tempels getrapt. Het was nog wel even 7 kilometer trappen en dan ben je nog maar bij het ticket kantoortje.

Vandaar richting de eerste tempels gefietst. Het wordt al snel duidelijk hoe groot deze tempelstad was en is want het is nog pak ‘m beet een half uur fietsen voor we het kleine Prasat Kravan bereiken. Daarna niet veel verderop Banteay Kdei bezocht wat al een stuk groter en imposanter was.

Op naar Ta Prohm bekend van alle bomen die dwars door de tempels heen groeien en een samengesmolten geheel zijn geworden. Het is hier wel een stuk drukker dan bij de vorige tempels maar als je van de gebaande wegen afloopt heb je de tempels al snel weer voor jezelf.

Laura kreeg een lekke band, maar gelukkig vonden we al snel een lieve familie die de band wel kon plakken. We hebben nog maar een cola-tje bij ze gekocht en zijn toen naar een volgende tempel gefietst. Rond drie uur kwamen we aan bij Angkor Wat, de meest bekende, best bewaarde en drukst bezochte tempel van Angkor.

Het tempel complex van Angkor is in een woord gigantisch. We hebben een geschatte 30 km gefietst en eigenlijk maar een fractie van de tempels gezien. Er zijn er honderden! De meest belangrijke liggen in een gebied van 10 bij 10 kilometer maar sommige tempels liggen wel 50 kilometer of meer verderop. In de hoogtijdagen bevolkten ruim een miljoen mensen de stad terwijl Londen nog maar een dorpje met amper 50.000 zielen was. De tempels waren stuk voor stuk indrukwekkend en we voelden ons een dag lang Lara Croft en Indiana Jones – maar dan op de fiets!

De dag erop lekker rustig aan gedaan! Vervolgen op naar Thailand. Het was uiteraard weer een lang reisdagje. De pickup service ging al lekker. Onze bus zou om 8 uur vertrekken maar we werden pas om 8.10 uur opgepikt om naar de bus gebracht te worden… zou allemaal goed komen. Eerst nog wat mensen opgepikt her en der. Er zaten mensen bij wiens bus om 7.30 uur vertrok… Om half negen werden we uiteindelijk allemaal in dezelfde bus gepropt. De bus stopte elk uur voor een wel erg lange plaspauze. De tweede keer was 10 kilometer voor de grens waar de chauffeur nog even ‘moest’ eten en wij natuurlijk ook. Iedereen was pissig en niemand kocht iets en wachtte ongeduldig totdat de chauffeur weer richting bus ging.

De grens ging op zich soepel alleen was het erg druk en helaas ook heel warm en niet overal overdekt. Na 2 uur stonden we eindelijk met onze visa op zak in Thailand en hadden we 15 minuten de tijd om op het treinstation 6 kilometer verderop te komen. Gelukkig vonden we een rappe tuktuk die begreep dat we haaaaast hadden en zo kwamen we vijf minuten voor vertrek van de trein aan op het stationnetje. We hadden alleen niet goed uitgezocht of we hier ook met dollars konden betalen en vanwege de krappe tijd ook geen tijd om even ergens te pinnen – er zit natuurlijk geen pin automaat in de nabije omgeving van zowel grens als station. En omdat de tuktuk chauffeur ons voor dollars naar het station reed gingen we er vanuit dat het geen probleem zou zijn. Gelukkig wilde hij wel wat dollars voor Bhat ruilen – tegen een goede rate ook nog – dus stapte we net op tijd de trein in! De trein deed er twee uur langer over dan de bus, maar een trein rijdt en er zijn geen hobbels. Daarnaast kostte een kaartje omgerekend een euro (3e klas) en de bus 6 tot 10. En van de trein liepen we zo richting de MRT (metro) die 100 meter bij ons hostel vandaan stopte; relaxed!

Helaas was de dag erop een zondag en de ambassade dus dicht en hebben we een rondje stad gedaan; zeg maar gerust een flink rondje! Bangkok staat vol met paleizen en tempels. Er is een Chinatown – vooral Laura vond het heerlijk om weer even half terug in China te zijn – en er zijn geen vervelende vrouwtjes die je allemaal rommel willen verkopen. We hebben nog even de backpackerswijk rondom Khaosan Road bezocht en daar leek het toch weer verdacht veel op alle andere backpackers plekken inclusief vervelende verkoopvrouwtjes en net iets te dure eettentjes.

De volgende ochtend was het tijd om naar de ambassade van Myanmar te gaan. Al gaat deze pas om 9 uur open de wekker stond op 6 uur. Na veel zoekwerk op internet was het duidelijk dat je vroeg moet zijn wil je zeker zijn dat je aan de beurt komt. We kwamen rond half acht aan en sloten als vierde aan in de rij. Jeroen ging vervolgens naar een copyshop om de hoek waar je de visumformulieren voor een habbekrats kon kopen en in kon vullen. Dat mannetje had maar mooi een beroep uitgevonden. Hij wist precies wat nodig was en je hoeft niet 2 keer in de rij te staan om eerst je formulier en vervolgens je nummer op te halen. Om half negen was de rij wachtenden al zeker 50 meter dus we waren blij dat we op tijd waren. Om kwart over negen stonden we weer buiten, om half vier konden we de visa ophalen. Ook dat was zo gepiept. Kwart voor vier zaten we met visa en al al weer aan een noedelsoepje! Het ging allemaal heel makkelijk ondanks alle verhalen die we hadden gelezen. Maar wellicht dat het helpt als je jezelf goed informeert en bijvoorbeeld weet van het copyshopje om de hoek wat je serieus veel tijd scheelt.

We hebben ook nog even spiksplinternieuwe dollar ingeslagen want er zijn geen bankautomaten in Myanmar en biljetten met een kreukje of van voor 2009 zijn er niet welkom. Myanmar is dan wel op weg naar democratie ze zijn er op de meeste gebieden nog lang niet…

‘s Avonds hebben we onszelf op een bioscoopje getrakteerd; Cloud Atlas – een bizarre maar zeer aan te raden film! Nu; tijd om te gaan pitten want morgen vliegen we naar Yangon!

En hierbij weer de link voor de plaatjes die we geschoten hebben! Check het HIER!!!

Mijn locatie Bangkok, Bangkok, Thailand.